mercredi 14 mai 2014

P. Bigot : LOU LOUP E L’AGNÈL - Fablo imitado de La Fontaine.






LOU LOUP E L’AGNÈL 


Fablo imitado de La Fontaine. 

Iéu vous hou cache pas: dimenche o bèn semano, 
Envale un cop de vin mièl qu’un cop de tisano. 
Quand vese de foutrau coumo aquel escrivan 
Qu’on chimarrant de papié blanc 
Cerco à faire veni mai d’aigo dins la vilo, 
Gachas, acò d’aqui me soulèvo la bilo, 
E se lou couneissièi, ié dirièi tout en fin: 
-I’a proun d’aigo, rascas, fasès veni de vin! - 
Lou vin dono la forço. - Escoutas ço que Basco, 
Lou qu’avié ‘no calandro, e que fasié de vers, 
Me countavo un matin de l’an dóu gros ivèr:
Pichot, quand vas au champ, óublides pas toun flasco, 
Li pus fort an toujour resoun: 
Lou qu’a di ‘quelo es pa’ ‘n coudoun! 
Un paure Agnèl nascu dins la Garrigo, 
Un vèspre, avans de rintra au jas, 
Bevié tranquilamen à la Font-de-Calvas. 
I’avié ‘n roumpu de Loup, moustre, qu’avié pa’ ‘ntrigo, 
Sourtié sa lengo, avié pas rèn manja d’un briéu, 
E vous avié ‘no fam dóu tounerro de Diéu! 
Devisto noste Agnèl, lou gusas, se i’acousso, 
I’ouvris dous foutrau d’iuel, liun de l’aigo lou pousso: 
-De-que venes troubla moun abéure, rascas? 
Se me retenièi pas, reçaupriès cènt caloto... 
L’Agnèl tout en tramblant l’espincho d’aut en bas: 
-Ah ça! mai, badinan, o manjan d’agrioto? 
Beve, mai trouble pas vosto aigo, bèn segu. 
-La troubles, sacrebiéusse! E pièi, pèr fini, gacho, 
Fau que t’hou digue, aqui i’a quicon que me cacho: 
Parlères mai de iéu i’a sèt an, dins un clu... 
Fagues pas l’estouna, bouto, hou-z-ai saupegu. 
-Dins un clu? I’a sèt an!... Coumo aurièi fa, pechaire! 
Ère encaro dedins lou vèntre de ma maire. - 
-S’es pas tus, es toun fraire, alor, laid moustrihoun! - 
-O pèr acò, sès pas sus lou Pont d’Avignoun: 
De fraire, n’ai pas cap... sièi soul de ma famiho, 
Ma maire avié fa ‘n mancamen en estènt fiho, 
E soun misto crebè, dilus i’aura dès an, 
Lou penjèron dessus la porto de Jourdan. - 
-S’es pas tus ni toun fraire, es quaucun de ta raço, 
Respoundeguè lou Loup sèns faire la grimaço, 
Car vàutri, li moutoun, li pastre emé li chin, 
Cercas tóuti pas mai qu’à me metre dedins! 
Emé toun èr foutrau me counvènes pas gaire, 
E, segu, i’a long-tèms que fiches en caire! - 
Tout d’un cop, vèn, part sus l’Agnèl, 
E, sèns fourcheto e sèns coutèl, 
Vous n’en faguè quatre moussèl, 
Envalè tout... jusqu’à la pèl! 

Vejaqui ço que i’a d’ana trempa soun mourre 
Dins l’aigo qu’es tranquilo o dins l’aigo que coure... 
S’aquel bardot d’Agnèl, pèr se leva la set,
Èro ana toumba ‘n litro en quauque cabaret, 
Lou Loup ié sarié pas ana cerca chicano... 
D’aquesto ouro sarié sèns doute un gros moutoun, 
Aurié gagna lou pres, i’aurien gansa li bano. 
Moustre! qu’acò d’aqui me seguè ‘no leiçoun, 
Cre couquin! béurièi pas dous degout d’aigo puro... 
De que voulès? Ai pòu d’envala de sansuro. 
Chascun a soun idèio... e la miéuno es ansin. 
Ma fenno toujour reno: -Ai, ço dis, Jan s’embraigo, 
S’emplastro au cabaret lou vèspre e lou matin. - 
Iéu fau pas soulamen de reproche à Catin, 
Se la batièi farié de trin, 
Ma fe! beve lou vin e laisse courre l’aigo. 


- - - 




lundi 12 mai 2014

BATISTO ARTOU : Uno Dindo maou digerido



" Les collines d'Allauch" 1862 - Paul-Camille Guigou                         
Musée des Beaux Arts - Marseille

*+*+*

Uno Dindo maou digerido 



Nouestei leitour duvon si souveni que darrieramen souto lou titre La Dindo de Moussu lou Cura, l'aven counta uno istòri arribado, la veiho de Nouvé, à n-uno marchando de galino doou marca dei Capouchino. 
En douei mot anan li rapela la cavo. 
Uno boueno voio, doou noum de Sicolo, si fent passa per lou bedot dei Grand'Carme, s'èro aproucha de la marchando que l'avié souena e l'avié croumpa uno dindo censa per moussu lou cura. Pacho èro estado facho per quienge franc. Uno porteiris, Catarino èro estado cargado per la marchando de porta la dindo à moussu lou cura que duvié li coumta lei quienge franc, counvengu. 

Sicolo èro parti emé la porteiris e un coou arriba davant la pouarto de l'agleiso, avié di à Catarino: Espera-mi un moumen que vaou preveni moussu lou cura qu'ai la dindo. 
Aquestou èro ana atrouva moussu lou Cura a la sacrestié e l'avié fa: Vous mèni uno frumo que, pecaire, es dins la pu grando misèri. Ooujo pa rintra, qu'a crento. mai ven vous trouva per que li dounessias lei mouien de croumpa un pareou de soulié à soun pichoun que es quasimen descaou. 
Moussu lou Cura avié prega Sicolo de li manda la frumo. Aquestou èro ana retrouva la porteiris, s'èro fa douna la dindo e l'avié di: Anas à la sacrestié e dirès à moussu lou Cura: Sieou la frumo en questien. E vous dounara lei quienge franc. 
Vous diren pa tout ço que si passé entre la porteiris, moussu lou cura e la marchando de galino, que serie troou long. Mai anan v'aprène co de moussu lou coumissari mounté Sicolo, recounoueissu, quaouquoi jou aprè, dins la carrièro, per la porteiris, es esta manda per la marchando de galino. 
Moussu lou cura e la porteiris sount esta apela coumo temouein. 

Catarino. — Ieou, vè, moussu lou coumissari, senso mi douta de ren, li remèti la dindo, intri dins l'agleiso e vaou à la sacrestié per mi faire douna lei quienge franc aou capelan. Moussu lou cura èro en trin de si passa lou surpelis. 
Aprè de l'agué douna lou bounjou, li foou: Sieou la frumo en questien que... Avieou panca acaba que moussu lou cura mi fa: chut! chut! asseta-vous, que sieou pressa, parlaren d'aco toutaro. Espera-mi. E vaquito que mi quiho per ana counfessa uno devoto. 
Parei que la devoto l'avié loung temp que avié pa fa la bugado de sei peca, car esperèri quasimen uno grosso ouro. Sabès, mourbinavi de manja ensin d'argent. Anfin moussu lou cura arribo e mi dis: escusa-mi, santo frumo, de vous avè tant fa espera. Aro sieou à vous. 
Alor sias la frumo en questien? Vouei, que li faou. Ebé! coumo despuei de matin, foou que douna, tenè, prenès aco, en esperant. E moussu lou cura mi mete tres franc e mièjo, tout en soou enca, dins la man. Li dieou: mai vous troumpas, moussu lou cura, es quienge franc que mi faou. Coumo l'anas? mi respouende. Quienge franc! Vous cresès alor que agui la bousso de moussu Rochifre?
Que aguès vo noum la bousso de moussu Rochifre, li rebèqui, aco m'arremarco pa. Es quienge franc que mi foou e souarti pa d'eici que noun mi leis aguès douna. Sias uno insoulento, mi fagué e bord que parlas ensin, aourès ren. Poudes v'en ana. 
Coumo pensas, courrèri pourta la cavo touto caoudo à madamo. 

Lou Coumissari. — E que fagué alor madamo? 

Catarino. — Si fagué garda sa boutigo per uno vesino... 

La Marchando. — Vouei, moussu lou coumissari, mi faguèri garda ma boutigo e anèri co de moussu lou cura mounté tout s'espliqué. Eri estado vitimo d'un marrias. 

Lou Capelan. — E, diguèri à la porteiris: Vous que barrulas tout lou franc doou jou per carrièro, se trouvas aqueou moussu, prevenes la marchando de galino per que pousque si faire paga. 

La Porteiris. — Aro que tout es esplica, vous demandi predoun, moussu lou cura, d'estre estado tant insoulento à voueste egard. Mai que voulès? Venieou per vous demanda quienge franc e cresias mi tapa lou cuou emé tres franc e mièjo. 

Lou Capelan. — Ieou cresieou, coumo va m'avié di moussu que venias mi demanda quaouca-ren per croumpa de soulié à voueste pichoun e en vous dounant tres franc e mièjo, mi figuravi foueso faire per que, despuei la veiho, fasieou que douna. 

Lou Coumissari. — Anfin tout s'esplico. 

La Marchando. — Mai qu mi dounara mei bei quienge franc? 

La Porteiris. — E ieou que mi pagara de ma pèno? 

Lou Coumissari (à Sicolo). — Recounoueissès lei fet que vous sount reproucha? Qu'avès à dire per vouesto defenso? 

Sicolo. — Ai agu tort, mai que voulès, moussu lou coumissari, avian pa lou pié à l'oustaou e ma frumo avié envèjo de manja la dindo per Nouvé e alor... 

Lou Coumissari. — Foulié pa escouta vouesto frumo! 

Sicolo. — Avès proun resoun, mai coumo èro grosso!... 

Lou Coumissari. — Es pa uno resoun per faire peta uno dindo à madamo e per lor vous prevèni que se, dins iué jou aou pu tard, madamo ven pa mi dire que l'avès douna sei quienge franc, vous garci entre lei man doou proucurour de la Republico!... 


*+*+*+*+*


samedi 10 mai 2014

Peireto Berengier : Tartarin, un bretoun - Tartarin, est-il breton?








Tartarin, un bretoun



Sabèn tóuti de quant li tres rouman de Tartarin fuguèron pau presa à Tarascoun. « Tartarin de Tarascoun » proumié, mai peréu « Tartarin sus lis Aup » mens couneigu e lou tresen, « Port Tarascoun », qu’es pas soulamen à Tarascoun que s’enverinèron contre. D’efèt, Daudet se ié trufarié dóu Felibrige, de sis titre, de sa ierarchìo, de si simbèu. D’ùni meme se ié couneiguèron. Fau pamens pas óublida que Daudet se foundè subre-tout sus un afaire que de soun tèms faguè la uno di journau : l’afaire de Port-Bretoun. Acò lou sabian deja, mai aquel afaire n’en couneissian pas proun bèn lou debana.

I’a quàuquis an pareissié « L’odyssée de Port-Breton , le rêve océannien du Marquis de Rays » que soun autour Daniel Raphalen, fasié lou poun coumplèt sus aquel afaire.

Lou Marquis de Rays, un marquis belèu pas tant marquis qu’acò, mandè dins uno isclo vers la Nouvello-Guinèio, dins li sièis cènt persouno sus quatre navire, pèr ié founda uno coulounìo. Vendié de terro que lis avié jamai croumpado, sènso ges d’autourisacioun, dins un endré que ges d’uman ié poudié resta (meme pas li gènt de la regioun). Avié jamai fa lou viage sus plaço mai lausavo la fertilita di terro e li proufié espetaclous que mancarien pas d’endrudi li courajous coulounisatour. Malurousamen la mage-part mouriguè e quàuquis-un soulamen se pousquèron establi en Australìo o rintra en Europo.

Lou proucès faguè grand brut. L’ome èro esta cubert e proutegi pèr un mouloun de maufatan espagnòu e de representant dóu Liberia. Pantaiaire ilumina o escroc counsciènt, belèu un pau di dous, de tout biais aquel afaire fuguè un drame pèr li vitimo. 

Sus plaço, li maufatan avien de titre glourious e Daudet se foundè dounc pas soulamen sus lou Felibrige. Lou « marqués », tóuti si bèn fuguèron vendu e quouro sourtiguè de presoun anè mouri dins un vilage vesin dóu siéu… Eisa de recounèisse lou paure Tartarin eisila à… Bèu-Caire.

Aquel oubrage di mai serious, presènto li doucumen autenti, lou coustat istouri, poulitic e soucioulougi de l’afaire. L’autour a fa un travai entre l’enquisto journalistico e lou travai de recerco universitàri. Uno bello resulto.

Nous rèsto que de relegi « Port-Tarascoun » emé d’àutris iue!

Peireto Berengier





*+*+*

jeudi 8 mai 2014

P. Bigot : LOU TOUNALIÉ - le tonnelier










LOU TOUNALIÉ 




Davans sa porto, un matin, 
Pèr recata lou bon vin, 
Lou tounalié travaiavo, 
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
Lou tounalié travaiavo. 

-Me drevihes moun enfant, 
Tounalié, piques pas tant, 
O vai-t’en d’aqui dessouto. 
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
O vai-t’en d’aqui dessouto. 

Noste grand es pus malaut, 
Tounalié taiso-te ‘n pau, 
O tèn-te dins ta boutigo.
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
O tèn-te dins ta boutigo. - 

Zou! viro que viraras, 
Zou! pico que picaras, 
Lou tounalié travaiavo. 
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
Lou tounalié travaiavo. 

Picavo, lou malurous, 
Car, pechaire! èro amourous, 
Aimavo uno fiho richo. 
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
Aimavo uno fiho richo. 

Nèno avié d’escut, de bèn, 
El, pechaire! avié pas rèn 
Que si dous bras e sa masso. 
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
Que si dous bras e sa masso. 

Li gènt de Nèno èron du, 
Lou voulien pas sèns escut, 
Mai sa fiho lou vouguèsse, 
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
Mai sa fiho lou vouguèsse.

E Nèno, à forço d’aima, 
De langui, de se mina, 
La pauro! toumbè malauto, 
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
La pauro! toumbè malauto. 

Un matin, lou brut d’un clas 
Dóu garçoun toumbè li bras... 
Cour à la porto de Nèno.
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
Cour à la porto de Nèno. 

Ouvris... Pas res dins lou lié... 
Dins la caisso, un menusié 
Clavello la pauro morto. 
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
Clavello la pauro morto. 

Fol, ausso lou linçòu blanc, 
E poutounejo en plourant 
Lou front jala de sa mìo. 
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
Lou front jala de sa mìo. 

Dóu jardin couris au bout: 
-Vène emé tu, Nèno! e zou! 
Se trais dins la pouso-ranco. 
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
Se trais dins la pouso-ranco. 

Batudo dóu ventaras, 
Bagnado dóu plouvinas, 
Sa pauro amo au cièl arrivo, 
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
Sa pauro amo au cièl arrivo, 

Lou Bon Diéu, d’un èr facha, 
Ié faguè: -Pèr qu’as mounta? 
Iéu t’avièi pas manda querre. 
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
Iéu t’avièi pas manda querre. 

Coumenço de davala 
E de tourna travaia 
Pèr nourri ta vièio maire.
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
Pèr nourri ta vièio maire. - 

Vers la niue, lou paure enfant, 
Plourous, sus un nivo blanc, 
Davalè dins sa boutigo. 
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
Davalè dins sa boutigo. 

E viro que viraras, 
E pico que picaras, 
Jusqu’à l’aubo travaiavo, 
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
Jusqu’à l’aubo travaiavo. 

E quand lusissié, 
Coumo un fume dispareissié 
En glissant long di muraio... 
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
En glissant lon di muraio... 

Travaiè pendènt vint an, 
La niue, pèr gagna lou pan, 
Lou pan de sa vièio maire, 
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
Lou pan de sa vièio maire. 

Diéu aguè’au bout d’aquel tèms, 
Pieta dóu paure doulènt. 
Un matin quaucun lou sono, 
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
Un matin quaucun lou sono. 

Tounalié, piques pas pus: 
A pas pus besoun de tus, 
Es morto, ta pauro maire,
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
Es morto, ta pauro maire. 

Sièi Jesus mort sus la crous, 
I pecadou malurous, 
Dóu cièl vène ouvri la porto, 
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
Dóu cièl vène ouvri la porto. 

Tounalié, vène emé iéu... 
E l’ome e lou Fil de Diéu 
Ensèmble au Cièl s’enanèron. 
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
Ensèmble au Cièl s’enanèron. 

E souto un blanc amenlié, 
Nèno emé lou tounalié, 
I pèd dóu Bon Diéu s’aimèron. 
Pan, pan, pan, 
Pan, pan, 
I pèd dóu Bon Diéu s’aimèron. 




*+*+*





mardi 6 mai 2014

Peireto Berengier : L’eirau de Caissargue









L’eirau de Caissargue



Passas e repassas de-longo au meme endré e souvènt sènso vous arresta. Es bèn ço que m’es arriba e segur que siéu pas souleto… Sus l’autorouto entre Nime e Arle i’a un eirau poulidet emé si ginèsto en sesoun, si coulouno à l’antico e sa perspeitivo d’auciprès que vous espanto ! I’a tambèn, dins un cantoun pamens bèn signala, un museon preïstouri ; mai quau se i’arrèsto ? Ai vergougno de dire qu’après d’annado e d’annado me ié siéu soulamen arrestado l’an passa, em’uno amigo. E quete regrèt de l’agué pas fa pus lèu. 

Aquéu pichot museon es poulidamen presenta e de mai es à gràtis ! Sèmblo que d’estiéu i’aguèsse quaucun pèr vous aculi mai en autouno erian souleto. Tre l’intrado un « espioun » atubo l’eleitricita e tout pren vido. Uno voues agradivo vous esplico ço qu’èro la vido vidanto dins lou Lengadò à l’Age dóu Couire e vous mèno d’uno veirino à l’autro.
Vai ansin que fasès couneissènço de la Damo de Caissargue e de soun vilage. Ié vivié, 3000 an avans J. C. uno coumunauta de païsan e de pastre. Li vilage èron de fougau pèr la coumunauta que fasié veni de bladarié e abarrissié de pichòti bèsti adoumejido. Fasien peréu cassaire e pescaire e rapugavon dins la naturo.
Sabien s’afaire dóu terraire e avien basti dins la plano de tibanèu de bos e d’argielo quouro dins li colo de garrigo se fasié de casau à pèiro seco.

D’aquéu tèms, à la fin dóu Neoulitique, se multiplicavon, dins lou Lengadò, li toumbo couleitivo. Mai dins aquesto plano vistrenco, èro pas eisa de trouba de croto o de mounta ipougèu e sibournié. Countuniavon dounc d’ensepeli li gènt cadun soun trau, dins la terro, emé de presènt quand toumbavo lou cas. Li cadabre i’èron replega en « position folâtre contractée »…
E la Damo de Caissargue ? Elo, dourmié despièi 5000 an sus lou site dóu Moulin Villier. Tenié de 25 à 30 an e pourtavo un coulié de couquihage de mar.
Dins li veirino, se vèi de maqueto de toumbo, de jasso, d’óutis de pèiro e d’os, d’eisino pèr couire e serva lou manja, de recoustitucioun di travai di champ e plen de causo di mai interessanto e presentado d’un biais forço agradiéu e pedagougi.

Quand vous dison que fau faire pauseto, regulié, quand roulas sus l’autorouto, pensas dounc à la Damo de Caissargue que vous espèro !


Peireto Berengier 




dimanche 4 mai 2014

F. Peise : L’ENSIGNO DAU GROULIE








L’ENSIGNO DAU GROULIE 





Responso à Moussu TONY SAPET 
à prepau de la pouesie prouvençalo, 
la CREATIEN DE LA FREMO, que m’a dedicat. 




Un debut! .... Asse, anem! ... Eicot pourriet ben estre 
D’un galegeaire uno plesentarie. 
Ta muso millo fes mi lou repetariet, 
Que n’en creiriou pas ren. Diou qu’es un coou de mestre! ... 
L’histori de la couet à cadun a fa gaud; 
Et piei per ma gouverno es vengado à prepau. 

Sabiou ben que la fremo ero un mau necessari.... 
En qu v’a dies!... Ah! plagni lou canari 
Que s’assipo à soun trebuquet! 
L’homme en aqueou cimeou de tout temps s’envisquet... 
Devinoun... devinaire... et vaquit lou mariage! 
Dessus l’ensigno d’un pegot 
Vigueri un jour un bel image 
Ounte sortiet d’un vieilh sabot 
Tres testos que fasien ensem proun tristo mino: 
Uno testo de fremo, uno autro de mounino 
De l’autre caire uno testo de gat! 
Souto aquello chimaraduro 
Nouastre groulie de sa bello escrituro 
Esteis mots aviet empegat: 
A la caussuro emplido de malici. 
V’aviet pas escrich per caprici, 
Car s’es sachut que lou mesquin 
En meinage ero esta tant hurous que Tounin. 
S’aguesse counouigut ta gayo histourieto 
Auriet à coou segur mes la fremo souleto 

Contro la fremo as ben cridat 
Mai digo-mi, de que te lagnes! 
Et subretout de que ti plagnes! 
Avalem lou bouilhoun coumo Diou l’a mandat. 
Semblo, tu que sies nat’me touto la crespino, 
Qu’au rousier dau vesin as troubat cauquo espino. 
Et qu’auries dich se t’eres maridat ?....



*+*+*


vendredi 2 mai 2014

TONY SAPET. : LA CREATIEN DE LA FREMO - la création de la Femme









LA CREATIEN DE LA FREMO 





Dedicat à moun ami et coullego PEISE, 
laureat dau concours pouetique d’à-z.Aix, 
per la talounado. 






Toun conte, moun ami, m’a fa crebar de rire; 
Aro coumpreni ben perque meste Tounin 
De l’infer prenguet lou camin. . . 
Eme Goutoun lou ciel per eou serie ‘sta pire!... 
Me siou ben souvent demanda 
Perque la fremo es tant marrido; 
L’ai reflechi touto ma vido..... 
Tamben mi siou pas marida. 
La Geneso nous dis que quand Diou fet lou mounde, 
Creet d’abord lou ciel, la terro eme la mar; 
Piei faguet lou souleou per li voire plus clar, 
L’auceou que va per l’er, lou lapin que s’escounde 
Et touto espeço d’animaus..... 
Leis cabros per leis boucs, la poulo per leis gaus. . . 
Per cade mascle sa femello. 
Dins lou sieixieme jour, quand siguet revilha, 
Aviet basto fini de durbi la parpello 
Que si diguet: — Ai pas mau trabailha! 
Mais ai pa’ nca feni. Prend un peçu de terro, 
S’escupe dins la man, 
Et dins un vira-d’uil te fabriquet Adam, 
Nouestre seigne-reire-grand-pero. 

Quand Adam siguet fach, Diou qu’a toujours resoun,
Penset: — Aqueou grivouas poou pas restar garçoun; 
D’uno mouilhè, bessai deman aura besou... 

Et coumo Adam dourmiet, à la chut-chut l’accouesto... 
Senso lou fa quielar li derrabo une couesto. 
Aqueou tour sieguet tant leou lès!... 
Et lou bouan Diou s’anavo mettre en frè 
Per faire une fremo agreablo, 
Bello, douço, charmanto, aimablo, 
Que de soun homme à coou segur 
Dessus la terro auriet fa lou bonhur. 
Coumo lou bouan Diou li songeavo, 
Un singe per aquit roudavo, 
Sauto sus la couesto subran , 
La prend et piei... garco lou camp. 
Lou bouan Diou restet sot coumo un foundur de clocho. 
Mai de garapachoun vers lou singe s’approcho, 
L’arrambo per la couet... Tiro tu... tiro iou... 
— La manges pas, marrias! cridavo lou bouan Diou. 
La mounino que la rouigavo 
De soun caire tamben tant que poudiet tiravo. . 
Enfin lou bouan Dieu sayet tant 
Que dau singe la couet li petet dins la man. 
Lou singe, aqueou voulur, demandet pas soun resto, 
Et lampet dins lou boues ounte manget la couesto. 
Dau charpin lou bouan Diou per punir nouastre gus 
Decidet que sa raço anariet lou cuou nus. 

Entandaumen sa peno ero toujours la mêmo, 
Car li fouliet faire la fremo. .. 
Et coumo la couesto d’Adam manquet, 
Eme la couet dau singe la faguet. .. 

Vaquit moun histori fenido; 
Acot t’apprendra, moun pitouet, 
Perque la fremo es tant marrido 
Et perque l’a de singes senso couet!!! 




TONY SAPET.