LA MAR RIS
Coume une cabro fouligaudo
Cour disaverto; es bon matin,
L’aubo mesclo soun diamantin
A la mar facho d’esmeraudo.
Eilavau, lou fort Sant-Louvis
Sort de soun sen coume uno estello,
Lou pescaire urous alestis
Si fielat e si canestello.
Coume de pichot gàrri blanc
Que soun lou jouguet d’uno cato,
Dins la luenchour la mar acato
Barco, barquet, batèu galant;
Çai lou ventoulet boufo puro
L’óudour dis augo qu’a rauba
En flourejant la bourdaduro
Resplendissènto dóu riba.
Es l’ouro ounte tout se reviho
Sus la mar; lou cèu es risènt
E counvido à freireja ‘nsèn
Lou travai e la pouësìo:
E lou pouèto à l’ourizount
Cerco à legi dintre la brèino,
Dóu tèms que dison si cansoun
Li travaiaire de la Sèino.
Pèr la Sèino van s’embarca
Ei travaiaire de marino,
Dóu soulèu sout la flamo aurino
Un veissèu nòu vèi boulega.
E lou pouèto vèi lis erso
Que s’aprèston à batre un ban
Is avans-gardo dóu Coumèrço,
A-n-aquèu pople fièr e grand.
Dóu cèu la mar es lou mirage:
Se Diéu mau-countènt trais si tron.
Di bastimen pico lou front
E de l’iro sort lou naufrage,
Mai vuei amount tout es seren,
Tout dèu canta, car l’oundo dindo
Car sus l’empèri de Sufren
La gràci trauco siavo e lindo.
Vese li ro douçamenet
Sautourleja sus l’aigo claro
Tau que d’enfant que bresso encaro
La maire emé si poutonnet;
Vese li roucas fort, sevère,
Dintre l’espèro dóu marin
Qu’à soun pèd vai manda lou ferre:
I’aura pas d’estèu de-matin.
Vese la pas e l’alegrìo
Lis isclo alin soun touto d’or
E jiton eiça vers lou port
Un rebat d’aubo qu’escandiho;
La mar es véuso de gabian,
Mai en l’èr milo dindouleto
Passon, repasson, pièi s’en van
An, pèr fugi, coumprés l’aureto.
Vese enca, vese lou bonur.
Vese un gros bastimen qu’arribo
E quàsi lèst à touca ribo;
Despaciènt, coupant li flot pur,
Dins une barco un jouvènt remo,
Manjo l’espàci dóu regard...
O dous amour! vese uno femo...
E de poutoun pleno es la mar!
Vese plus rèn, mai bèn entènde
Enjusquo dins moun cor prega,
Dins la countemplacioun nega
Ause tout ço qu’à Diéu se rènde.
E ris la mar de tant d’amour,
E lis oundo en partènt courriolo,
Van dire aquelo bono imour
A l’óurizount, is isclo, i colo!
Louis ASTRUC.
Touloun, 9 de nouvembre 1878.
***
