mercredi 29 décembre 2010

S.A. Peyre : MOUN OUMBRO ME SEGUIS...

.

Pour bien finir 2010, Marsyas II ne pouvait faire moins que de conclure par une poésie de Sully-André Peyre...




FolonGras



MOUN OUMBRO ME SEGUIS...


Moun oumbro me seguis e seguisse moun oumbro,
Segound lou tèms dóu jour o la draio qu'ai pres,
O se tèn à moun las, — e moun desir se noumbro;
I'a 'ntre moun oumbro e iéu e i'aura jamai res.

Elo e iéu nous perdèn dins aquelo dis aubre,
Ounte siéu la driado esvalido adeja,
Uno formo de fum, d'esperanço e de maubre,
Que rèn a retengu, que res a cousseja.

De-bado caminant e de-bado alentido,
La niue m'adus rèn mai que l'aubo e l'escabour;
Moun alen s'es perdu dins l'auro e sa mentido,
Mi pèd soun caressa rèn que pèr li labour.

Aquelo terro roujo ounte moun pas s'aplanto,
Aquelo font secrèto, aquéu maset desert,
Lou perfum enganiéu de la póusso e di planto
E lou resquihamen, dins l'erbo, d'uno serp,

'Mé l'estelan crudèu, tant aut sus la niue basso,
Soun ma soulo coumpagno e moun bonur amar,
Mentre que tout revèn emé lou tèms que passo,
E que sèmpre Venus s'enauro de la mar.




.

Que 2011 sieguès se que voulès ...
Que 2011 soit ce que vous voulez...
Che 2011, sia quello che vuoi !

A l'an que vèn !!!


.

lundi 27 décembre 2010

Nicola Dal Falco : Vittorio

.



Questo bellissimo testo de N Dal Falco, mi fa pensare a Magritte ....







Vittorio


Guardando Vittorio che incede e sembra fermo, che incombe e fa una mezza giravolta, vien voglia di disegnarne l’orbita, il quotidiano tragitto.
Con la sua mole sferica, perfetta, riempie di assenza il resto del quadro, lo trasforma in fauci spalancate.
Tra lui e il mondo si misurano distanze siderali.
È circondato da un nulla capace di farlo galleggiare.
Un altro corpo, sconosciuto, di pari densità, lo trattiene su questa terra grazie alla forza di gravità delle reciproche masse. Il gioco delle maschere gli ha affibbiato il ruolo di macellaio, per ironia, per contrappasso, elevandolo a boia, svagato come ognuno di noi, votato all’esistenza senza averne preso i voti.
Lui che non farebbe male ad una mosca e nel spolvera di nicotina i sentieri alati.



N. Dal Falco
XII - 2010





.

samedi 25 décembre 2010

CHAZENQUET : Uno crano velho de Nadal

.




Baqui un counte de Chazenquet en aquel parla que m'espantabo e qu'es dounc de cebenò de Flourac, mes prou diferent del cebenò del Gard (la Bestio del Giboudon).



Uno crano velho de Nadal de Casimir


Uno semmano davan lou jour de Nadal Casimir s’èro mes en campanho. Partio bouon mati, embe soun chi, trevabo per serres e valats. Mès l’on aurio dich qu’i abio pas de lèbres per el. Un cop gelabo trop, lou chi sentio pas res, poudio pas leva. Un antre jour, abio plougut juste a la pouncho del jour, las lèbres èrou al jas. Ou be, la lèbre levado passabo pas al pouoste, ou que sabe ieou ! Emb aco lou mati de la velho de Nadal, i abio pas ges de bestio penjado a la bello fusto de la cousino. Casimir calculet : sa reputaciou èro en joc. Uei calio tourna a l’oustal cargat de coucon, diaples, si que nou serio descridat. Espinchet un bouon moument lou tens que fasio, enneboulit e
negre. Alounguet lou pas, mountet sutio al serre penden que lou chi coumençabo a nifla e prene un pè. Anen, la casso se presentabo bien !

Mès en cinc minutos lou vent se refrejet, la plèjo toumbet a ferratados, piei la neu ! Calguet abandouna… Lou retour de Casimir valio la peno d’estre vist : lou fusil a l’espallo, cantabo pas victouèro. Aurio calgut l’ausi renega ! Al rentra a l’oustal avio fach peta uno bouono cargo de milodious ! Que faire ? Un revelhou sans gibié èro pas pensaple. E lou cassaire se demandabo de qu’anabo dire a sous coulègos quand serioou aqui.

D’aquel tens, se i avio forço embouls dinc lous oustals dal vilache, defouoro tout èro bien tranquille. Lou moument èro pas encaro vengut ente lous velhaires s’anabou metre en routo. Alors coumencet ço que vôou acaba de vous counta, e qu’es pas de creire. Toutes lous cassaires d’experienço, lous qu’oou gramelat per tout tens e per
toutos terros, valats e rancaredos, que n’oou fach e que n’oou vist, vous diroou que la velho de Nadal las lèbres s’aprochou des oustals per veire fuma las chemineios. Casimir se n’èro pas souvengut, aurio pas partit tant luen aquel mati. Adounc un lebraudou, que tout en peno fasio sas quatre liouros, s’èro anat ajassa a beleu trento passes soubre l’escouolo, e d’aqui souto un rounzas que l’avio parat de la neu, avio tout a soun aise vist fuma toutos las chamineios del lioc. Piei, la nuech bien barrado, èro sourtit de soun cabidou, e avio fach quauques salts dinc la neu. Sans que s’en avisesso, l’avioou menat dinc lou cami dal cap del lioc. Passejet aqui un moument, anen d’un caire a l’altre ; çapendent sa tranquillitat duret pas. Medor, lou chi de Julou, tejour crebat de fon, tejour lou nas al souol, fasio lou tour des oustals per ensaja de douna un cop de maisso a coucon que se manjesso. Coumo s’èro aquel vespre aprestat forço manja, sannat mai d’un gal e mai essucat lapinados entieiros, las bouffados dal vent que passabo parlabou a soun nas. A forço de rouda, toumbet sul la pisto touto callo del lebrau, que proubaple s’en sario passat. Dounet un jap, piei un antre, piei, coumo lou frau èro de mai en mai fouort, coumencet uno fanfaro. Farou e Mira, de l’altre caire, ausiguent la musico, s’accousèrou en jappent. Lou lebraudou, enaurelat, ensajet de s’escapa de per en nal, mès la muralho èro nalto, e al segound salt, coumo lous chis èrou gandre sus el, calguet salta a galop dinc la neu en bas, lou chis a la cuio.

Cinc salts plus bas, e de salts de lèbre campejado ne valou tres de chi, èro l’oustal d’Artanso. Entre lou prat e l’oustal, uno pichoto cour. L’oustal estent en couontrobas, la teulado èro gandre de nivel embe la cimo de la muralho que sousten lou prat : la lèbre calculet pas : d’un salt de touto sa forço passet sul la teulado catado de neu, piei escarret juscos al caramon, e d’aqui en bas de l’altre caire. La neu dal coustat dal vent èro pus espesso ; lou lebrau en dabalent coulinet, se meteguet a rullo, e al mitan d’un moulou de neu toumbet dinc la cour de l’altre coustat.



Artanseto avio aqui penjat lou mati sa camisolo roujo lavado per la faire seca. L’avio eblidado. Lou moulou de neu en toumbent l’emmenet, e lou lebrau, noun sabe pas coumo faguet, en arpatejent per s’escapa, passet sa testo dinc uno mancho. La testo sourtiguet, mes lou resto passet pas ! Nostre prisounio, bien laiat, ensajabo be de sourti d’aqui, mes poudio pas. Pas mens, a forço d’arpateja, passet sas pattos defouoro ; d’aquel tens, lous chis qu’avioou perdudo la pisto, a mesuro de rouda, aviou fach lou tour de l’oustal, e lou jappa de la muto s’approuchabo dangieirousomen. Juste al moument que la bestieto saltabo, Artanseto, qu’avio ausit forço bruch sul la teulado e se demandabo de qu’èro aco après tout aquel rambal, durbiguet sa fenestro per espincha dinc sa cour.

« Diou me recoumande ! » faguet a la visto de sa camisolo que partio a courso en bas, « Es lou Drac, pas poussiple ! »

E barret a galop sous couontrovents e s’anet acauna touto enaurelado al cantou de soun fioc.

La muto avio troubat la pisto, e sa cansou mountabo d’en pas, pas que pus fouorto. Lou lebrau, neci coumo las bestios joubes, fort dinc l’embarras emb’ aquelo pelho que rabalabo après el, tan leu lou cami d’en bas rejount, lou prenguet, e pus viste qu’al pas !

Almerio venio de la fouont querre douos selhados d’aigo. Tenio a pu près lou mitan del cami, ente lous esclops aviou fach cauque pauc de traço. Tout d’un cop, li passet entre las cambos coucon coumo un elious ! La pôu, la surpreso li durbiguerou la bouco.

« Lou Diaples ! » badet…

Aguet pas lese de reprene lou fioc de sas ideios que lous quatre ou cinc chis lançats coumo de balos la venguèrou durda e la parafiquèrou cambos en l’er contro la barranhado des ouorts. Per bounur, èro prou carnudo, e lou moulou de neu prou espes. Tan èro esfraiado que rentret a courso a soun oustal, laissent aqui ferrats e ferratados, per dire a toutes qu’avio vist lou diaples e uno courdelado de demous après el, e que cal que seguesse anesse querre l’aigo, qu’elo i tournabo pas pus
la nuech…

D’aquel tens, lou paure lebraudou, tejours estroupat dinc sa pelho roujo, sentent lous chis al quiou, founçabo tout drech. Passet lou porche de Casimir. Lou malur per el èro que la cour d’après èro barrado de pertout. Alors lou lebrau, perdent la tèsto, aviset uno arquieiro e d’un salt i passet dedinc. Ero ouro ! Lou nas de Medor èro aqui, e sa maisso ganset… juste un pan de la camisolo, moucel que li demouret dinc las dents.

En co de Casimir, toutes èrou à l’entour del fioc. Ausioou be lou jappa des chis, mes cresioou que campejabou cauque cat. Faguèrou pas atenciou tout de suito a ço que se passabo, juscos qu’ausiguèrou cauque bruch dinc lou soutou.

« Marie, vai veire de que boulego coumo aco dinc la patoulho, faguet Casimir. Proubaple qu’es lou cat que fai besito a ta froumacheiro ! »

La Marie durbiguet la pouorto, se saquet dinc la patoulho. S’ausiguet dabala padèlos e clochos, culios e fourchetos. Piei un idoulomen de la Marie :

« Hiiiii ! Oooooouh ! Secours ! Que m’arribo ! »

avioou pas levat lou quiou de la cadieiro qu’un elious rouje sourtiguet de la patoulho. Faguet set ou uech salts dinc la cousino e s’anet cabi souto lou liech. Lous efonts badabou, la Marie sourtio touto descouiffado de soun soutou. Mes lou prumio moument de surpreso passat, Casimir aguet leu vist las aurelhos a bout negre que
pounchejabou al dessoubre de la pelho.

« Acos es uno lèbre ! »

E s’aprestet a faire sourti la bestio de soun jas, per la gansa e l’essuca. Mès sous efonts e la fenno se meteguèrou toutes a brama coumo saumos negros, disent qu’uno velhado de Nadal se debio pas tua aquelo bestieto, que ni mai ni mens aco èro trop manit e que i abio prou de cuech per lou revelhou. Faguèrou encaro estat… e crese qu’aco es ço que decidet Casimir… qu’aquel lebrau èro de per aqui, que se fario pus gros, e que se poudrio coubida a soupa un pauc pus tard, quand ne valdrio mai la peno, que poudrio pas escapa a el, Casimir, lou Rei des cassaires de la Fouont-Basso. En fouchouirent souto lou liech, faguet sourti l’animal, campejat per touto la familho. A la fi, un des efonts lou ganset per las aurelhos. Après abedre fach fila touto la chinaredo que niflabo encaro dinc la neu de la cour, Casimir empourtet la bestio debarrassado de sa camisolo, brabomen espelhado, e l’anet lata dinc lou prat dessouto l’oustal. Lou lebrau ou se faguet pas dire dous cops, e si saubet sans canho !



Quand Casimir s’en tournet, troubet lous rebelhounaires. Uno toupino de mai caufabo davan lou fioc. Tenio un bouon cibet de lebre que sa sentou fasio saliba. Julou lou menusio l’avio pourtat. Aguen saupegut que lou rei de la casso èro sans lèbre, en souci per tene sa proumesso sans dire res a degus el n’avio fach uno a l’espero, e aro la carrejabo touto cuecho.

A miejo-nuech passat, a l’entour de la taulo bello, catado de sietos, de toupis e de boutelhos tout aro mai qu’amitadados, un brabe fioc dinc la chemineio brullabo l’asclo de Nadal e caufabo l’esquino das revelhounaires, la cresto roujo e lou paraulis nalt.

Defouoro, lou frech èro viou, la neu gielado. Al pè del lioc, près del riou, souto un gines que rousigabo dal bout de las maissos, lou lebrau se remetio de sas emoucious, en passent de tens en tens sa patto sus sas aurelhos que li prusissioou encaro.

A l’entour, la pats de la nuech de Nadal s’estendio pertout.




CHAZENQUET


.

jeudi 23 décembre 2010

Antòni-Blàsi Crousillat : BON E MAL UR

.





BON E MAL UR


Pinto lei gràci d’uno chatouno angelounenco, dis lou chale paradisen que prouvavo pròchi d’elo, e soun crèbo- couer de la vèire subitamen parti.


Ai vist sus d’esto terro uno formo divino,
Uno vièrgi courouso e bello mai-que-mai :
O ! lou gai parla dous de sa bouqueto fino !
O ! lou charmant sourrire e tèndre que-noun-sai !..

L’inoucènci a pinta sei rouito cremesino ;
De seis uioun d’azur parte un celèste rai ;
A tout d’un angeloun la taio mistoulino,
E lou noble anamen, e la gràci e lou biai,

Pròchi d’elo tambèn moun amo se chalavo,
D’ouro, emé ’n sant respèt moun regard la belavo,
Rèn que d’ausi sa voues countènt trefoulissiéu...

Ansin d­óu Paradis aviéu uno sentido;
Quand tout-d’un-cop, ai las ! ma migneto es partido;
E lou bonur em’ elo a fugi luen de iéu.




Notos:


Sei rouitos: si gautos




0+0+0




Antòni-Blàsi Crousillat nasquè à Seloun de Prouvenço lou 3 de febrié 1814 à 2 ouros del matï. Mouriguè lou 7 de nouvembre de 1899.

Coumo calculat, èro mai vièlh que Mistral, e se raliguè al Felibrige. Preferabo uno escrituro mai etimoulougico, coumo la qu’utilisan à l’Escolo Auvernhato, mas acciptè de se faire publica en ourtougràfio “leugièro”.

De segur coumo es pas del nivèl de Mistral, sa glòrio es un pauc afeblido per coumparasou, e escriguè belcop de pèços courtos, mas pas soulomen. Sa grando ouriginalitat es qu’escriguè un fum de pouemos ispirats de pèços estrangièros qu’avio traduchos: del lati, de l’italiô, de l’anglés.



Comentaires & présentation par Alan Broc !

.

mercredi 22 décembre 2010

Louzero : LOU BOURDUS per La Bestio del Giboudon

.

En Louzero aben pas de gronds pouetos mes aben de countaires. S'abio pas legit aquelo meno d'istorios quond ere pichou me serio beleù pas interessat a la lengo d'oc. Aurio dich coumo d'antres que lou patues es la lengo des bielhs. Acos pas de literaturo, mes acos nostro lengo dinc sa simplo beutat.

La Bestio del Giboudon
12/2010



0+0+0+0+0+0+0



LOU BOURDUS

Ou la fenno que fai creire

a l’ome que coumondo



Uno pinho, acos pas res, dos pinhos pas gaire mai, ame tres ou quatre pinhos, uno broucheto e uno blesto de ginest n’on se caro d’atuba un fioc… Un magou de pinhos, de bletos e de brouchetos, aqui abet lou bourdus !

Ma maire abio coumpres tout aco e l’aimabo soun bourdus, tont que moun paire sa barrico de bi, s’en laissabo pas jamai desperbeji ; poudio pas beire soun cantou sons un brabe paneirou plé de pinhos.

Mès lou bourdus benio pas souguet a l’ousta, ta lèu que lou paneirou se boujabo, lou chabio ana empli al magou al founs d’uno chapeto, pousa a bellos pounhados sons abere pour d’atrapa un estroun de chat ou de beire fugi cauco ratapenado…

Acos ero lou trabal des efonts, tapoun que caucun roudabo perquis dinc l’ousta ou per las cours.


Bei la fi de l’estieu, la chapeto s’ero boujado, n’on coumençabo de pousa de terrun acoumougat aqui dempei beleù cent ons. And aquel moument, nantes lous efonts sion countents : abion finit la dalho e lou sega ; per passa lou tems ploumabion de romos de fraisse, per fa allacha las bachos ou la fa seca per douna as lapis l’ibèr.

La mama, elo, emblidabo pas soun bourdus… agachabo que lou tems fouguesso bien quilhat, las pinhos dubertos coumo de libres ; alors lou bespre, al soupa, nous anounçabo : « O fach un brabe souguel uei, demo tabe faro bel tems, que lou souguel s’es couljat tout flambant rouje derrios las mountonhos d’Aubrac ; anaren amassa lou bourdus. » E de seguido, per douna a n’ aquelo decisiou touto l’autouritat necessario, s’adressabo al paire en disent : « A quon bos anaren aquest’ on ? » e lou papa respoundio : « Anton anesson a la Besselhado… pourrion ana al Truc ; i o proussos pinhos souto aquelos rabanhassos. » - Abet augit ! lou papa o dich que chabio ana al Truc. Demo, se charo leba mati ! »

Nantres aimabion pas bien aquel trabal ; dision pas res que la countestaciou ero pas de messo d’aquel tems !


Mes d’un biais ou de l’antre, la mama nous dabinabo be e un cop ame de bonos paraulos, un antre cop en crident prou, uno brocho a la mo, nous tenio bien al trabal. Lou trabal se fasio justamen, n’on dirio en franchimand : « en deux temps, trois mouvements ».



.

dimanche 19 décembre 2010

Anna Akhmatova : davans la presou

.



Son portrait par Altman



Anna Akhmatova (Анна Ахматова ; 23-06-1889 – 5-03- 1966) dien la trascripciou latino ouficialo de soun noum, es una grondo pouetesso russo

Mas couneissio pas sis obro en proso, e vaqui que véni de descoubri si memòris. Vaqui un troç que me descounsolo.

L'encastre:
Al countràri d'àutri pouetos recouneguts abans la Revouluciou boulshevico, Ano Achmatova refuzè de partï à l'estrangier: "Se moun poble dèu patï, patirèi ammé guel".

Soun primier marit, lou grond poueto Goumiliov que fouguè à l'ourigino del mouviment pouetique "acmeïsto" fouguè arrestat e fusilhat dien lis annados 1920.
Lou segound, crezi que mouriguè en presou.
Lou tresen fouguè empresounat e fuzilhat dien lis annados 1930.

Soun filh fouguè empresounat en 1932 per quaucos annados. En 1938 tornou l'empresouna. Aurò pas agut souvent l'escazenço de veire un aure pendent lis annados trento, paure!


Vaqui dounc ço qu'escrieu :


"A-n-aquelo epoco anabi souvent espera davant las presous, ammé de centenaus d'autros fennos. Demouraban d'ouros dien lou freid, sèns sabér quouro nous sounariou, e se nous sounariou. Troupèl umil de las potos blugos.

Un cop veguèri una fenno que m'agachabo plô, que me fintabo. Puèi l'augiguèri que chitabo moun noum.

Un pauc après la fenno qu'èro darrié ieu me chitè à l'aurilho: (à l'epoco parlaban pas qu'en murmures)

"Sèt vertadièromen Anna Akhmatova ?"

Li respoundèri: "o"

- Poudet descrieure acò ?"
- Podi !"

Alèro veguèri uno oumbro de rizou passa soubre ço qu'èro estat sa caro".


Son portrait par Modigliani




Traduction & présentation Alan Broc,
2010.




.

samedi 18 décembre 2010

Elie Bachas : LOU SIMBÈU DE LA COUPO - 1967

.




Victor
Balaguer


* * *


LOU SIMBÈU DE LA COUPO


Aquelo Coupo, que i’es sagelado l’unioun de Prouvènço e de Catalougno, es versanto de simbole, à coumença belèu meme pèr lou noum de Coupo que dounan à-n-aquéu got de l’amista e dóu remèmbre. Car lou noum de coupo, dins nosto lengo, se douno tambèn à la bouco di voulcan, e lou fiò de la terro n’en giscla e n’en raio, coume raion, d’aquel argènt escrincela, emé lou vin de noste plant li resson de la pouësìo, l’enavans di fort, lou desir dóu Verai e dóu Bèu. Mi car Felibre, mediten dounc sus lou countengu de nosto Coupo, e, pas soulamen di labro, mai dóu cor, diguen noste desir, nosto voulounta de verai e de bèu. Lou Bèu. Relegissen Lou Parangoun, aquéu soum de pouësìo, testimòni, e testamen, de la pensado mistralenco au moumen dóu despuiamen finau, quand lou bilans lucide que l’on fai de sa vido laisso aparèisse l’essenciau desgaja de l’escasènt: la Prouvènço, en idèio, es lou rebat d’uno Bèuta essencialo; duradisso à nòstis iue d’ome, es en realita un rebat fugidis; Mistral dis: un eslùci dóu Bèu. Or, mai de quaranto an avans Lou Parangoun, la memo councepcioun d’uno essènci dóu Bèu s’assoucìo, revertant mai escassamen encaro la pensado platouniciano, à l’idèio dóu Verai, dins aquéu vers dóu cant de La Coupo que me ié vourriéu aplanta un moumen:

Vuejo-nous la couneissènço ...


Dóu Verai emai dóu Bèu. Rèn, de tout ço que caup dins lou cant de La Coupo, me parèis mai impourtant qu’acò. Car es, acò, dóutrino de vido quasimen paraulo d’inicia, que resumis tout, e se poudrié elo-memo resumi dins lou mot couneissènço. Que se lou Bèu n’es que l’esplendour dóu Verai, lou Verai es l’óujèt unen de la couneissènço. Que talo leiçoun s’estrème dins lou cant de la Coupo, i’a dequé nous faire perpensa, noun soulamen sus l’ome publi que fuguè Mistral e sus lou sèns reau de soun acioun de felibre, mai sus l’ome escrèt e secrèt que s’escoundié souto lis aparènci. D’escrivan d’elèi, de filousofe, an vougu destria dins la pensado mistralenco d’enfluènci gregalo. Marcèu Decremps disié d’éu qu’èro lou Mage de l’Oucidènt, e Mistral éu-meme, d’aiours, quand acampavo lis óulivo de sa radiero recordo se dounè-ti pas aquéu noum de Mage, reveladou d’un jujamen que, miés que res aurre, poudié pourta sus éu e sus lou role qu’avié tengu sieissanto an de tèms? Mai vuei, davans aquelo Coupo desenant seculàri, es mens de Mistral éu-meme qu’ai de parla, que de la leiçoun que nous baio; es mens de l’ome incouneigu que s’estremavo dins li founsour de soun persounage que de soun ensignamen. E noun pas de soun ensignamen d’aquelo sagesso trascendènto que, sus li draio de l’iniciacioun, poudrié s’adreissa à-n-uno elèi de neoufito pèr i’adurre «lis àuti jouïssènço que se trufon dóu toumbèu», mai d’uno sagesso mai umblo, que tóuti la podon ajougne, pourteiris de pas, artisano de bonur — dins la supousicioun dóu mens que lou bonur sarié causo umano.

Vuejo-nous la couneissènço...



Dins lou mounde qu’es nostre, mounde d’aparènci, mounde enganaire ounte lis ome amoulounon milanto uno errour pèr l’encauso de sis apetis, de sis ambicioun, de si croio, de si passioun, es mestié de demanda la sano couneissènço que la Coupo nous pòu baia. Couneissènço de l’ome d’abord, de l’ome atravali, aguènt de viéure dins sa car e soun esperit, dins l’armounious equilibre de sa car e de soun esperit; e couneissènço dóu mounde pièi, dóu mounde sensible, naturalamen, lou mounde de la terro e di mar, di vènt e di nivo, dóu soulèu e de la nèblo, dóu jour e de la niue, dóu pan e dóu vin. L’ome es fa pèr aquéu mounde, e se dèu avisa que tout ço que destourbo l’ordre naturau de la terro e de la mar, dóu soulèu e de la nèblo, restountis finalamen sus éu. Ço que fai la grandour de l’ome es, segur, que cerco de s’enaussa Mai fau que s’enausse emé lou respèt de la naturo, emé la couneissènço de si forço à-n-éu e d’aquéli dóu mounde mounte viéu. Es dins un mounde respeta que nosto dóutrino mistralenco poudra, soulamen, pourta frucho. Es dounc necite que l’ome, couneissènt si forço, noun s’embule sus éli, que counèigue si besoun, aquéli que sa doublo naturo, carnalo em’ esperitalo, leimamen, l’impauso de li satisfaire, que counèigue dins sa diversita lou mounde que l’envirouno, pèr n’usa sènso n’abusa en n’en respetant li lèi foundamentalo.


Coupo santo, vuejo-nous dounc la couneissènço, la couneissènço dóu Verai, la couneissènço de l’ome que sian, de si poussibleta e de si raro, la couneissènço de la terro que nous porto e nous nourris, e, deliéure de la tiranico sujecioun di besoun artificialamen coungreia, fièr de nous senti libre, fort d’aquelo liberta, saren, dins un mounde de bèuta, vertadieramen «li cepoun» emai «li priéu» d’uno patrìo sentido, noun coume uno abstracioun, mai carnalamen dins l’entime mesclun de ço que sian e de la terro que nous abaris.

Tournamai me vire vers vous, fraire de Catalougno que vous sian devènt d’aquesto Coupo. Presènto dins cadun de vautre, beve à vosto patrìo. Beve à Prouvènço ounte voste Balaguer countùnio de viéure. Beve en tóuti li terro d’O, en tóuti li terro latino, en tóuti lis ome que de tras lou vaste univers an, o cercon d’avé, au mitan dis engano, di simbèu messourguié dóu mounde qu’es lou siéu, la couneissènço, coungreiarello de la fe que voulèn pas decessa d’avé dins lou destin de l’ome de «la fe dins l’an que vèn».



Avec l'autorisation de Laurent Bachas son petit fils !


.