mardi 8 décembre 2015

JH Fabre : La Nèu







La Nèu 



Souto lou pes de gros nivoulas, amassa 
En bàrri de cendrouso lano, 
A cha pau, di colo a la plano. 
Lou cèu vèn de s’escagassa; 
E tout es tranquilas; soulet, l’alo apaurido, 
Dins lou mut tenebrun, lou quinsoun passo e crido. 

Quand tout es atapa pèr la sournuro, lèu. 
Plan-plan, en silènci, davalo, 
Dirias, coume uno raisso d’alo 
De blanc parpaioun. Es la nèu; 
Es l’eissame jala, es l’abiho espelido 
Eilamount, dins lou brusc d’uno auro afrejoulido.

Espinchas amoundaut lou revoulun espés: 
Remenant sis aleto molo, 
L’abiho barrulo, tremolo 
Pèr milo e pèr milo à la fes; 
Debano, mai s’esquiho, e viro, e voulastrejo, 
Crentouso de toumba dins la fangasso frejo. 

Dóu cèu cabusso en plen dlins la realita. 
Ah! boulego-lèi, lis aleto; 
Viro, reviro, fai pauseto; 
Lou pes es ta fatalita; 
Lou pes, mèstre de tout, mèstre sènso vergougno, 
Que te tirasso en bas de sa brutalo pougno. 

Vos pas? Vendras tambèn au garouias pèr lié. 
Paf! ié sian.—Tu, l’abiho blanco, 
Que fariés pali sus sa branco 
La flour d’argènt de l’amelié; 
Tu, l’estello à sièis rai, l’estello escrincelado 
Dins un linde cristau pèr lou cisèu di fado; 

Tu, meraviho d’art, bebèi espetaclous. 
Obro de l’ourfèvre di nivo, 
Tu lou trelus, la gèmo vivo 
Que fai dóu diamant un jalous, 
Tu, la nèu, te vaqui negado dins la sueio, 
Emé peto de l’ase e gnogno de la trueio.

Pèr te tira dóu garouias, o flour de nèu, 
Pèr reveni la blanco estello, 
Purificado, lindo e bello, 
Que te fau? Un rai de soulèu, 
Poutoun que te béura. Pièi saras enaurado 
De la fango, eilamount, dins li nivo daurado.

Mai, pèr lou repesca de la pudentarié, 
Ounte es dounc lou soulèu qu’espèro 
Lou negadis de la misèro? 
Ounte es lou soulèu que farié 
Enaura l’abruti; mounte es lou rai de flamo. 
Proun caud pèr adouba l’alo routo de l’amo? 


Serignan, febrié 1890. 


*+*+*+*





dimanche 6 décembre 2015

JH Fabre : La zambougno dóu rèi Dàvi






La zambougno 
dóu rèi Dàvi

Sicut passer solitarius in tecto, 
Sicut  nyticorax in domicilio 




S’ennuion, 
S’ennuion 
Sus lou ro de Sion. 

Lou passeroun sus la téulisso 
Piéuto e repiéuto tristamen; 
E tristamen dins la sebisso,  
La bouscarlo respond: Amen. 
Chut, chut, cessen la charradisso. 

S’ennuion, 
S’ennuion 
Sus lou ro de Sion. 

Tout-aro prendrai ma zambougno, 
Farai tibla li sèt courdoun. 
E jougarai sus la foufoungno, 
Bin-bin, bin-ban bin-ban, bin-boun, 
Per li tira d’aquelo mougno, 
Bin-bin, bin-ban, bin-ban, bin-boun 

S’ennuion, 
S’ennuion 
Sus lou ro de Sion.


La machoto, mai sournarudo, 
S’es encaunaudo e reflechis 
Dins soun trau.—Que la vido es rudo, 
Pleno de mau!—dis e redis 
Lou chot-chot de la banarudo. 

S’ennuion, 
S’ennuion 
Sus lou ro de Sion. 



Juliet 1890.


vendredi 4 décembre 2015

ALFRED CHAILAN : LA BOUFO DOOU CAPITANI PITALUGO






LA BOUFO 
DOOU CAPITANI PITALUGO 
Anecdoto Histouriquo 


Lou brave capitani Pitalugo, que coumando la Bello Frasio, brigantin doou port de Marsilho, s'atrouvavo en carguo à la Guadeloupe, mounte un marrit jour, si prengué de paraoulos emé lou coumissari de la marino. Et sabès, eou de caractèro tant doux, que farié pas de maou à n-uno mousco,  de si veire ensin tant maou trata per de cavo de petoun-petet, et, senso pousqué rebeca a soun chefe de servici, si va gardé tout sur lou pérus que n'en fagué uno maladié. 
Tamben, quand sigué gari, lou troun lou patinavo, et, maougra tout soun bouen sens, si digué: que li foulié anar cercar garouio oou coumissari. Maï, vaqui qu'aprengué que soun enemi avié pesca lou bòmi de la fèbre jaouno, et qu'ero plus mouart que vieou. 
— Ah! que guignoun que m'arribo aqui; que chanço que s'encapo aqueou fenat, si digué Pitalugo. 
Senso acò, ti li mandavi uno boufo que si n'en sarié parla! 
— Enfin! ce qu'es retarda sara pas perdu, si rescountraren proun dins un aoutre viagi. | 
Lou cargamen estent acaba, la Bello Frasio, un beou matin dou mes de maï, preparavo sa partenço, quand lou capitani apercegué oou mat de la marino un pavailloun que li fasié signe d'espera, qu'un passagié anavo s'embarquar à soun bord per rintrar en Franço. 
Lou bastimen qu'avié déjà seis velos a mita largados, emé seis ancros tirados, siegué dins l'ooubligacien de louvejar per esperar lou passagié. 
Lou Capitani Pitaluguo prengué alors sa longuo visto et tengué d'amen la terro per veïre venir la barquetto. 
Enfin après doues ouro de vaï et ven, bourdejant doou Levant oou Pounent, l'on vigué uno barco si destaca doou quei et vougua de vers la Bello Frasio. Oourias dich un catafalco que nedavo sus l'aïgo, talamen l'y avié de caïssos emé de mallos amoulounados. 
Lou brave Pitalugo,toujours emé sa longuo visto bracado sus lou bateou, cercavo à devinar qu'ero aqueou passagié que li mandavoun. 
Tout d'un tems, sa luneto si metté a tremoula dintre seis mans. 
— Es-ti poussible?... Oh! noun, es pas poussible!... Et pamens, l'on dirié ben qu'es Eou.... Ouei.... es Eou.... Noun... es pas Eou... Aqueou es maïgre coumo un estocofi. Maï, capouchin de sort, li ressemblo bougrament! 
Et pendant que fasié seis oï, seis oueis, seis nouns, es eou, es pas eou, la barquo avançavo que finalament arribé lou loung doou bord. 
Lou Capitani s'estent alounga sur lou bastingagi per miès aregardar, levé subran leis bras oou ciele, en s'escreidant: 
— Es ben Eou! 
— Ah! merci, moun Dieou! Merci! es vous que mi lou mandas, ven à moun bord, mounte sieou lou mestre, eh ben! anan si veïre, l'escapara pas la boufo! oh! que boufo! que boufo!.... 
— Li faraï veire qu sieou, se si creis d'agué à faïre à-n-un sardinaïre, aprendra à couneïsse lou capitani Pitalugo. Oh! que boufo! que boufo! 
Sus d'acò voulent pas lou reçubre, s'en ané sus la dunetto en cargant soun segound de li parlar et de li dounar sa cabino. 
Lou paoure coumissari, car ero ben eou, marcavo fouesso maou: sigué a poou près issa à bord, poudié pas si regi, tant ero maïgre et senso gès de forço. 
Lou meneroun dintre sa cabino et lou metteroun de suito oou liech. 
Embarqueroun leis caïssos et lou bastiment parté.
Lou segound vengué, alors, rendre comte oou capitani; li digué que lou coumissari ero plus leou un cadavre qu'un ome vieou, que li avié racounta que leis medecins lou fasien parti catecan, perque respoudien pas d'eou se changeavo pas d'air; et qu'alors avié pensa que poudié pas mies encapitar que de partir emé la Bello Frasio, mounte sarié tant ben souina. 
— Ah! oh, coumto-li, digué lou capitani. Maï alors, s'es tant maou qu'acò? Et ma boufo, qu mi la pagara? Pourraï bessaï pas la li dounar! Acò sarie puei troou fouar! 
—Vé vous lou recoumandi, souïnas-lou ben, que revengue leou à la santa. Oh! alors que boufo que ti li mandaraï, que boufo! que boufo!.... 
Et la Bello Frasio vougavo emé bouenasso sus d'uno mar d'òli! 
Leis jours passavoun et lou coumissari garissié pas, oou countrari. 
Lou capitani Pitalugo de soun cousta, si mourfoundié dins sa marotto de mandar sa boufo. On l'entendié maï d'un coou per jour repepia: oh! que boufo, que boufo quand sara ben! maï lou ben revengue pas; et dex jours après la partenço, lou segound vengué dire oou capitani que lou coumissari venié de mourri! 
— Ven de mourri? que mi cantes aqui? Ven de mourri! Es pas poussible! 
— Es talamen pas poussible, qu'es mouart, respounde lou segound. 
— Es mouart! de veraï! Maï alors, m'escapo! Et ma bouto? Ah! s'ero pas mouart: que boufo! que 
boufo qu'oourié reçut! 
— Enfin, es mouart, es mouart digué lou segound, aro li a plus ren à faïre; s'atrovo ben proun malurous coumo acò. 
— Malurous, dies! reprengué Pitalugo, malurous! Maï alors coumprenes pas ço que sarié esta ma boufo? Maï sache que la mouart per eou, es uno benuranço a cousta de ma boufo! La regretaraï touto ma vido! 
— Aro bord qu'es ensin, n'en parlen plus. Maï s'ero pas mouart, oh! que boufo! que boufo!... 
— Et dire que foou encaro qu'aigui lou crebo couar de li signar soun papafar per lou grand viagi. 
— Li a pas de rena, sieou lou mèro à bord; es ieou que devi dreissar soun ate mortuari. Oh! que boufo, s'ero pas mouart! 
— Anen, viguen, douno-mi lou journaou doou bord; faï veni lou mestre, car foou que li ague doues témoins per faïre l'ate. 
Quand sigueroun acampa, touti très, lou Capitani, lou segound et lou mestre, si metteroun oou travail. Lou segound prengué la plumo, et lou capitani dicté coumo acò: 
Ce jour d'aujourd'hui, à bord de la Bello Frasio, par 16 degrés de latitude Nord et 64 degrés de longitude Ouest, il est venu à mourir à mon bord, le commissaire de la marine de la Guadeloupe- Martinique, un nommé..... 
— Té, acò es pas maou atrouva: Un nommé. 
— Et dire que l'aï pas pousqut bateja de ma boufo. 
Un nommé Miqueou Lardit, et nous l'avons enterré à 5 heures de l'après-midi. 
Enterré! Maï que dias, Capitani, oousservé lou segound. Anan lou jitar à la mar, coumo pourrié-ti si faïre que l'aguessian: enterré? 
— Té vé, as raisoun, li pensavi pas. Maï alors, coumo pourrian ben mettre? 
— Eh ben! vengué lou mestre: metten que nous l'avons négué! 
— Négué! oh! tamben si pourrié dire..... Puis, après un moument de méditacien, la figuro doou capitani Pitalugo s'enluminé, seis ueis s'escarquiheroun, sa bouco, de countentamen s'alargissé et soun nas devengue gounfle et rouge coumo uno poumo d'amour, la joio enfin li petavo de touto part. 
— Aï trouva! 
— Aï trouva! Aï trouva! s'escreïde. Ah! ma bello boufo, ti teni, m'escaparas pas! sara pas dich que la li oouraï pas empegado! 
— Escrivé! acò, sara ma boufo, et la fin de l'ate: 
Et nous l'avons: En mer dé! 


ALFRED CHAILAN





mercredi 2 décembre 2015

Peireto Berengier : Au païs de coucagno







Au païs de coucagno


Lou pastèu di tenchurié (isatis tinctoria), ié dison guède en francés e nautre ié disèn jaunello, mes-de-mai o erbo de sant-Felip.
Autre-tèms, si fueio passavon dins li moulin di pastelié ; sourtien en pasto que n’en fasien de boulo, li coco vo coucagno. 

Èro que lou debut dóu travai, falié mànti trasfourmacioun (embregage, fermentacioun, secage) pèr arriba à la coulour pèr la tenchuro. Èro pièi tout un art di mèstre pastelié de capita un bon tinèu. Mai quente plasé quand l’estofo que sourtié d’aqui jaune-verd se devinavo bluio quouro seco ! Poudien agué tóuti li blu que voulien e la coulour passissié pas. 

Vuei encaro, lou pastèu rèsto uno coulour requisto. Èro deja utilisa dins la pre-istòri e pèr lis Egician. Despièi li Rouman, es l’Europo que n’en tirè lou mai de proufié. Li Celte e li Galés, se se n’en servien, pèr sis estofo, se bluissien peréu la pèu e li péu dins l’esrtiganço d’esfraia sis enemi. 

À l’Age-mejan, lou blu eisistavo quàsi plus. Es Louis IX que l’impausè dins sis armo. Lou blu troubè alor si letro de noublesso e li tenchurié se groupèron au pastèu. Lou cultivèron dins lou sud que lou climat s’entrasié bèn à la planto. Lou Lauragués venguè alor la terro dóu pastèu. Lis annado li mai flòri anèron de 1450 à 1560. Lou païs s’endrudiguè emé la fabrico di coco e ié diguèron « païs de coucagno » ! Li marchand acampèron de fourtuno coume Pèire d’Assezat à Toulouso que se faguè basti un hotel particulié ufanous e devenguè capitoul de la vilo. Mai au siècle XVI, l’indigò arribè dis Indo que levè lou pastèu de cassolo. 
Au mitan dóu siècle XVIII, l’indigò rèstè soulet e fauguè espera lou siècle XX pèr retrouba uno culturo dóu pastèu dins la regioun.

Vuei, la coulour e l’òli soun utilisa, dins li Bèus-art (encro, pastèu, eigarello, pinturo, etc.), dins li tenchuro (estofo o boubino de fiéu recercado dins l’auto-couturo), dins la cousmetico (encauso dis acide gras essenciau d’aquel òli mai tambèn pèr la coulour), dins lou bastimen, li veituro e lis avioun (pinturo) e encaro en medecino pèr la recerco.

De siècle de tèms, la planto èro estado marcado dins la farmacoupèio pèr si prouprieta dermatoulougico. D’aiours, soun autre noum “isatis” vèn dóu grè “isado” que vòu dire gari e li tèste ancian afourtisson qu’Ipoucrate lausavo si vertu assananto.
L’òli es tira pèr pressioun à fre e ié caup un mouloun d’acide gras essenciau, oumega 3, 6 e 9. Aquest òli rare e precious rintro coume principe atiéu dins lis ounguènt cousmeti pèr ajuda ranfourça li celulo di pèu trop seco que nourrisson e aparon. Li prouteïno de pastèu se devinon dounc d’anti-vieiun requist. Empuron la fourmacioun dóu coulagène e vous rajouvenisson qu’es un plasé.
Pèr tout saupre dóu pastèu, fau ana dins lou païs e vesita li museon, segui lis estage, etc.

S’avié dispareigu un tèms, vuei, lou pastèu torno uno sourço de richesso pèr l’aveni. Lou Païs de coucagno vai retrouba soun noum.


Peireto Berengier


lundi 30 novembre 2015

Lou Gangui : EPITRO A MOUSSU DESANAT FIEOU - Poueto Tarascounen







EPITRO 
A MOUSSU DESANAT FIEOU 
Poueto Tarascounen 

COLLEGUO, de salut! aï vis dins un journaou 
Une epitro en bouens vers, escricho en prouvençaou, 
Que ta muso adreissavo à nouestre gaï trouvaïre, 
Per lou faïre assouciar oou trabaï que voues faïre. 
L'ideïo d'un journaou qu'escriouriaz en patois 
Fariet vieouta de rire, et li douni ma voix. 
Eme l'esprit qu'avez, tu et toun cambarado, 
Poudez anar ben lun, avez longuo arenado. 
Vouestreis coous sount segur, quand calas lou musclaou 
Tiras toujours de peys: rascasso vo roucaou. 
Vouestrei calo toujours es prouvi de boueno esquo, 
Et senso mourredu sabez faïre la pesquo. 
S'anaz herbourisar, qu'enreguez lou valoun, 
Trouvaz de belli flours, li fach ren la saisoun. 
Vous foou que lou balan, fasez uno gazetto, 
Et veirez qu'anara coumo à la resquietto. 

Cadun voudra signar per aver lou journaou, 
Que se fach ges de ben, fara pas ges de maou. 
Per ieou pourraï jamaï li dire meis petados, 
Et voudrieou ben pourtant mettre quoouqueis boutados; 
Car aï lou perus gros: maï sieou tant degleni! 
Pouedi plus sus meïs dents toutaro mi regi. 
Se vesies meis bouteous, sembloun de taravellos, 
Meis douis mans pendourien oou bout de douis candellos. 
Quand souarti de l'houstaou, aï presquos toujours poou 
De faïre de faoux pas et de baïsa lou soou. 
Aco mi rende inquiet et mi mounto la testo. 
Per ieou aquestou mounde est piri qu'uno pesto. 
Li vieou de maoufatans, de quequous et de gus: 
Es à faïre pieta de veire tant d'abus. 

Se nouestri seni grands revenient sur la terro, 
Cadebiou! nous dirient l'y a pas plus de misero; 
Sias touis de fraïre vhui, cadun douno soun ben, 
De paoures n'y a plus ges; se n'y a, manquoun de ren. 
Dooumen à ce que dien quoouqueis fuilhos publiquos, 
Echos deis soucietas dichos philantropiquos; 
Maï quand l'oouriet douis mes qu'eme naoutri serient 
Leou, leou, oourien esfraï de ce que li veirient: 
De riches senso hounour, vengu senso culotto, 
Aqueou de Gipoutou, l'aoutre eme la marmotto, 
Insoulents ooujourd'hui coumo de vieilhs marquis; 
Si sount casa partout, sur tout foou seis avis, 
Dins Marsilho plus ren senso elli poou si faïre. 
Se les oousias, vous fan: de l'ouvrier sian leis païre. 
Et se poudien per ren leis faïre travailhar 
Coumo des muous, oou trin leis farient attalar, 
Ben leou, per tant que sount, l'ooura pas proun de plaço;
Se van se proumenar, per elli fasez raço, 
L'air li manquariet leou, es de nouveous Brancay, 
S'anavoun en galèro, oourien pas proun d'esplay. 
Se avez un ami vouestro fremo caligno, 
Mangeo vouestre dina, et puis d'arrie vous guigno; 
Vous dich qu'avez d'esprit, que siaz homme à talent; 
Puis viraz lou cantoun, voustreis vers voueloun ren, 
Sabez que rabâchar toujours la memo cavo, 
Et de la testo eis pès vous souilho de sa bavo. 
Se siaz dins lou malhur, vo que sieguez malaou, 
Coumptez pas sur degun, regardaz l'espitaou; 
Alors l'y a paou d'ami, cadun sarro sa pouarto! 
Sia'sta marri gouver, vouestro despenso fouarto, 
Anaviaz à gogo, vouestreis enfants troou beou 
Lou diminge en sorten fasien crento oou souleou; 
Et puis dedins l'houstaou se fasiaz de musiquo, 
S'appreniaz eis garçouns la simplo arithmetiquo, 
Eriaz de vanitoux que vouliaz v'elevar 
Oou dessus doou coumun, maï senso travailhar; 
Enfin l'y a ges de torts, ges de travers, ni vici, 
Que sus toun paoure corps n'assume lou caprici 
D'aqueli faoux amis et de certaineis gens, 
Que rient en fen lou maou, que fan jamaï de bens. 
Aro se voues parlar de nouestro poulitiquo, 
L'y a pas deque suzar de veire aquello cliquo? 
Que de marchand d'inguens! que d'attrapo gournaou! 
Que per vous emborgnia, vous vendoun de fanaoux. 
A l'houro d'ooujourd'ui, lou crestian a douis faços; 
Davant vous fa beou-beou et d'arriè de grimaços; 
Foou aver l'huil dubert et si pas laïss'anar. 
Cedoun risquaz grand coou de vous veire enganar. 
Cadun à soun moulin viro l'aïgo courente, 
De faïre lou point sieou, n'a gaïro qu'agount crente. 
Deis partis, crese-mi tent-ti ben à l'escart, 
Si li trobo de gens qu'escupissoun amart; 
N'y a que per arribar à la legislaturo, 
Saboun si coumpousar uno douço figuro. 
Maï adrech que damoun pouedoun espinchegear. 
D'alluro et de discours, leou, leou leis vias changear 
V'aquitto per leis grans; se descendez l'escalo, 
Eis pichouns arribaz per uno routo egalo; 
Cadun eici es glou de faïre soun calo, 
Degun juguo l'extrait, touti per lou gros lot. 
Digno-mi, Desanat, se n'as pas la couliquo, 
De vieoure oou beou mitan d'aquelo republiquo; 
Mitta de renegats de toutis leis coulours, 
L'aoutre mitta de dupo et de souffro-doulours. 
Diguo, se fourriet pas qu'un jour la man divino 
V'enfreminesse tout: sount marqua sur la mino, 
Raço touto mooudicho, arrièro! fugez-nous! 
Purgeas nouestre pays, d'eicitos escartaz-vous! 
Noun, sias pas bouen en ren, pa maï que la varmino, 
Qu'en devouran lou gran, preparo la famino. 
Couragi, Desanat, publio toun journaou, 
Et tout en t'amusant dins lou gaï prouvençaou, 
Empare-ti doou fouï, et puis d'uno man suro, 
Acre, piquo dessus, creignez pas leis blessuro, 
Empouarto lou mouceou, se voues estre legi, 
Ges de juste-mitan quand deis mechants s'agi; 
L'oouriet qu'aqueou mouyen per remettre à sa plaço
Fouesso reputatiens usurpados sur plaço. 
Quoouqueis-uns ben segur oourient men de fierta; 
D'aoutre maï de franchiso et d'aoutre de pieta; 
Cadun si tendriet les et contro ta censuro, 
Degun voudrie venir faïre tristo figuro. 
Aco es troou charra, diras, per un malaou, 
Aï fini, mi taïsi, esperi toun journaou. 

*+*+*+*





samedi 28 novembre 2015

JH Fabre : 2 poésies - Lou moulin & Nené, som-som






Lou moulin 


Pèr l’enfantoun 
Uno cansoun 
Courto e nouvello, 
Mai que mai bello 
Sus lou moulin. 
Viro, viro, viro, viro, viro, viro. 
Lou moulin, 
Quand lou vent boufo. es bèn en trin. 
Tic-tac, tic-tac, tic-tac, 
Tic-lac, tic-tac tic-tac. 
La farino es prèsto, 
A deman lou rèsto. 


Juliet 1890 

*+*+*+*



Nené, som-som 



Enfantounet, pichot bramaire, 
Fai toun nené, 
Fai toun nené. 
Enfantounet, pichot bramaire, 
Escouto aquest èr de ta maire: 
Tu siés moun bèu, moun perdigau, 
La figo d’or que me fai gau; 
Mai brames trop, enfantounet. 
Taiso-te dounc e fai nené. 



Juliet 1890.

jeudi 26 novembre 2015

Lou Gangui : L'AY MOUAR DE LA FAM






L'AY MOUAR DE LA FAM 


UN gros jooubias, en paou coouvasso, 
Doou villagi de Cucuroun, 
N'aviet qu'un aï per coumpagnoun, 
Que li gagnavo la vidasso. 
Sié per tira de faïs 
Vo ben per faïre de varaïs, 
Perdiet jamaï sa journado. 
Quand tant d'aoutre l'avien voulado; 
Lou paoure aï manquan d'aren 
N'aviet que lou bridoun per mettre souto dent; 
A men qu'en fen camin, coumo per fes arribo, 
Coustegesse lou long de quouquo boueno ribo. 
Lou paoure n'ero pas groumand. 
Em'un pessu de païlho 
Eou fasiet sa ripaïlho 
Coumo s'ero esta de faisan. 
Et moougr'aco fasiet caremo, 
Car sabes Girome-Batèmo 
Ero un ladre que pas souve
Per soun aï despendiet d'argent. 
Et se per fes la cavo l'arribavo, 
Tout un jour renouriavo 
Qu'un aze mangeo troou; 
Que mangeo ben maï que noun voou. 

Un jour un de seis cambarados, 
Qu'entendiet seis jeremiados 
Li dich as p'anca proun brama? 
Toun aze à plus mangear dourries accoustuma. 
Foou assagear la cavo. 
Faï coumo Tounin-Lafavo, 
Soun aï mangeo pas plus; 
Et per lou demamar aguet leou trouva l'us. 
Si passet pa'uno semanado, 
La besti s'ero accoustumado. 
D'abord maïgrisset en paou. 
Maï li fes ges de maou. 
A l'houro d'hui es grasso à fendre 
Et se vouliet la pourriet vendre 
Ooutant qu'un beou chivaou. 
Un aze que couesto tant paou 
Es la fortuno d'un paoure homme. 
— Se va sabieou, diguet Girome, 
Assagearieou lou coou. 

— Quesque risques, dich Tounin, de qu'as poou? 
A toun aï levo la pitanço, 
Et cade jour sarro li ben la panço: 
Lou veiras paou-à-paou demenir, 
Puis gros et gras lou veiras revenir 
Senso que sa grupi de ren siegue garnido. 
Dedins huech jours toun affaïre es finido; 
N'oouras plus de soucis. — Et tout en va disen, 
Per pas rire eis esclats, s'estouffavo entre dent. 

Batèmo l'habeta buguet à la cougourdo 
L'avarici faguet qu'avalet la balourdo, 
Et drech doou lendeman supprimet la ratien 
De l'aï; se l'avias vis v'oouriet fach coumpassien. 
Car tout lou jour trafiquait de plus bello 
Senso broutar uno cardello. 
Oou bout de quatre jours siguet tant maou 
D'aqueou traffi que semblavo un fanaou; 
Eme peino caminavo, 
Persi regir leis murailho sarquavo, 
Et Girome tout countent 
Se disiet: — Aco vaï ben, 
Se tent encaro un pareou de journado 
Seraï huroux, moun affaïre es gaïgnado.

Maï lou paoure aï lou lendeman 
Dien qu'aviet plus ni souffle ni balan: 
Avant lou jour aviet vira l'esquino. 
Soun mestre desoula l'aduguet de farino, 
De pailho, de rasse, manquo meme de fen, 
Maï tout aco li servisse de ren.

L'avarici, va vias, voou ren per counsilhiero, 
Es per troou la sarrar, que v'escapo l'anguiero.