vendredi 30 mars 2012

David Le Gravissime : Le pianoforte

.



Marie-Antoinette
au pianoforte




Le pianoforte
Éloge sonore et bilingue à la lenteur




par
David Le Gravissime





Toi tu jouais du pianoforte
Tu en jouais piano piano
Moi j’allais au cinématographe
Au lieu d’aller au taf
Et tu trouvais ça forte
Che non suonavi niente sul vivacissimamente
Ma ti piaceva molto l’andantino
E ti piaceva tanto l’adagio famoso
L’adagio che cantammo tante notte :

Chi va pianoforte va sano
Chi va sano va lontano
Invece chi va forte va alla morte
Toi tu jouais piano sur ton pianoforte
Moi j’allais au cinématographe

Sis rue du maréchal Philippe Leclerc de Hautecloque
Ce cinématographe un peu baroque
On y jouait des films noirs et blancs et muets
L’écran brillait des yeux de Lon Chaney
Moi par erreur j’étais rétif à la lenteur
À l’adagio famoso piano piano
J’étais jeune et beau comme Rudolf Valentino
Je voulais vivre vite et je tombais dans le panneau
Les mythes occidentaux s’exécutent allegro con moto
Mais le tempo du James Dean mène à l’accident tôt




Chi va pianoforte va sano
Chi va sano va lontano
Invece chi va forte va alla morte
Toi tu jouais piano sur ton pianoforte
Moi j’allais au cinématographe

Pour vivre en allegro je t’ai quittée sans dire un mot
Je t’ai laissée pianoter pianissimo
Un démarrage en trombe à la James Valentino
Le moteur a couvert ton adagio
Je ne l’ai regretté qu’après longtemps, carissima
Ton clavier refermé à tout jamais
Une mélodie douce, blessante, pas à pas
Une gravure à l’eau-fortissima

Chi va pianoforte va sano
Chi va sano va lontano
Invece chi va forte va alla morte
Toi tu jouais piano sur ton pianoforte
Moi j’allais au cinématographe

Toi tu jouais du pianoforte
Tu en jouais piano piano
Moi je buvais du bianco frizzante
Au cinématographe et tu trouvais ça forte
Che non suonavi niente sul vivacissimamente
Ma ti piaceva molto l’andantino
E ti piaceva tanto l’adagio famoso
L’adagio che cantammo tante notte





.

mercredi 28 mars 2012

Sextius - Michel : EN RADO DE MARSIHO - EN RADE DE MARSEILLE

.





EN RADO DE MARSIHO


1839


La nau emé si blànquis alo
De la rado frusto lou bord.
Quau, l'amo pieno d'estrambord,
lé canto en lengo prouvençalo?

Dins la niue que plan-plan davalo
La voues resdantis. Lou vièi port
N'avié pancaro ausi l'acord
D'aquelo muso miejournalo.

Li gènt duerbon si fenestroun
Afin d'escouta la cansoun
Que fouito, esgaio, enauro, encanto.

Un pilot gré dis « Es belèu
Quauque Teoucrite nouvèu;
Mai, si dialogue, li canto. »





*+*+*+*



EN RADE DE MARSEILLE

1839
Le bateau aux blanches ailes
effleure le bord
de la rade.
Quel est celui qui, l'âme pleine d'enthousiasme,

y chante en langue provençale?
Dans la nuit qui peu à peu descend,
la voix
retentit. Le vieux port
n'avait pas encore entendu

l'harmonie de cette muse méridionale.
Les gens ouvrent leurs fenêtres
pour écouter
la chanson
qui flagelle, amuse, élève, enchante.

Un pilote grec dit:
« C'est peut-être quelque
Théocrite
nouveau; mais, ses dialogues,
il les
chante. ».





.

lundi 26 mars 2012

J Desanat : MA PROUFESSIOUN DÉ FÉ - 1825

.






MA PROUFESSIOUN DÉ FÉ


1825
.

Air: Du haut en bas, etc…



Sieou libéraou,
D'aqueou titré mé n'en foou gloirou,
Sieou libéraou,
Sieou ni troumpur, michant, ni faou,
Ren mé plaï tan coumou l'histoirou
Dé nosti bravé dé la Loirou,
Sieou libéraou,
Sieou libéraou.

Sieou libéraou.
Légissé pas la Quoutidiennou,
Sieou libéraou,
Chérissé lei courrié légaou
M'abeouré pas din seis antiennou,
Es trop cafardou la vaurriennou,
Sieou libéraou,
Sieou libéraou.

Sieou libéraou,
Vivé pa per l'ancien régimé,
Sieou libéraou,
Brulé pas d'avé lou mourraou,
Volé qué cé qu'es légitimé,
Tout aoutrou caousou m'es un crimé,
Sieou libéraou,
Sieou libéraou.

Sieou libéraou,
Quoiqu'habitan dé la Prouvençou,
Sieou libéraou,
N'aï jamaï souhéta lou maou,
Entré lou Rosé et la Durençou
Germou d'hounour, d'indépendençou,
Sieou libéraou,
Sieou libéraou.

Sieou libéraou,
Détesté lou vraï fanatismé,
Sieou libéraou,
Abhorré lei Réy dei caraou,
Aï en hourrour lou despotismé,
Lei tartufou et l'absoulutismé,
Sieou libéraou,
Sieou libéraou.

Sieou libéraou,
Amé l'escolou mutuellou,
Sieou libéraou,
Un enseignamen mé faï gaou.
Per eou la jouinessou acurellou,
Un jour sara spirituellou,
Sieou libéraou,
Sieou libéraou.

Sieou libéraou,
Amé soulagea l'indigençou,
Sieou libéraou,
D'estré fran vaqui mon défaou,
Oouraï toujours dé répugnençou,
Per lou crimé et per la vengençou,
Sieou libéraou,
Sieou libéraou.

Sieou libéraou,
Mesprésé l'hommé qué variou,
Sieou libéraou,
La Chartou es moun soulet miraou,
Amé la gloirou et l'industriou,
Dieou, l'hounnour, moun Réy, ma patriou,
Sieou libéraou,
Sieou libéraou.




.

samedi 24 mars 2012

L’Aiòli - 2 poèmes !!!!



.




L’Aiòli

De nòsti jardin veno perfumado,
O veno d’aiet qu’emé l’òli rous
Dins lou mourtié fas aquelo poumado
Qu’i cor prouvençau lèvo lou desgoust;

Dequé nous enchau que nosto alenado
Noun ague dóu musc l’aflat capitous!
Que mangen l’aiet e la remoulado,
Gradan pèr l’amour noste teta-dous.

Bèn segur que fai veni la salivo,
Aquéu jaune d’iòu dins l’òli dóulivo;
E se l’arrousan de vin de la Crau,

Vai, podes boufa, quand quitan la taulo
Neto de merlusso e de cagaraulo,
Vai, podes boufa, bougre de Mistrau!


Mèste Eisseto
Mas deVers en Camargo
1888


*+*+*+*



L’Aiòli

Que pèsto! que pouisoun! en fasènt la grimaço
Après avé tasta l’aiòli prouvençau
Dison li Parisen, qu’amon gaire la sau,
Lou pebre e li pebroun dins tóuti si fricasso.

Iéu li replique alor: — Pèr saupre coume passo
Lou desgoust d’aquéu plat, venès ‘mé iéu à Sault,
Moun bèu païs gavot, courre prendre d’assaut
La cimo dóu Ventour, qu’eilamount s’espaço.

Quand n’auren escala, despièi l’aubo à miejour,
Dins lou gres, dins l’ermas, péu trempa de susour,
Mai vèntre aloubati de mounta dins li nivo,

Dirés, en vous lipant dóu ragout agradiéu
Que marida à l’aiet, l’òli fin de l’óulivo:
Es pamens bèn verai qu’es un mèisse de Diéu!



Celestin Bonnet




.

jeudi 22 mars 2012

F. Mistral : La genesi - L’eidracado - CHAPITRE VIII

.





CHAPITRE VIII


*+*+*

L’eidracado




1. Mai Diéu s’estènt souvengu de Nouè, e de tóuti lis animau e de tóuti li bestiau qu’èron em’ éu dins l’arco, mandè ‘n vènt sus la terro, e lis aigo demeniguèron.

2. E se barrèron li font dóu grand aven e li resclauso dóu cèu; e li plueio dóu cèu fuguèron arrestado.

3. E lis aigo se levèron de la terro en anant e venènt; e coumencèron de merma après cènt- cinquanto jour.

4. E l’arco se pausè, au mes seten, lou vint-e-sèt dóu mes, sus li mountagno d’Armenìo.

5. Pamens lis aigo, jusquo vers li dès mes, s’enanavon e beissavon: e veici qu’au mes desen, lou proumié jour dóu mes, li cresten di mountagno pareiguèron.

6. E au bout de quaranto jour, Nouè aguènt dubert la fenèstro de l’arco, qu’avié facho, bandiguè ‘n courpatas

7. Que partiguè, e que noun tournavo plus, d’aqui-que sus la terro lis aigo se sequèsson.

8. Après lou courpatas bandiguè ‘no couloumbo, pèr vèire se lis aigo avien deja fini subre la fàci de la terro.

9. Aquesto, noun troubant ges de rode pèr pausa soun pèd, revenguè vers éu dins l’arco, car i’avié’ncaro d’aigo subre la terro entiero: éu estendeguè la man, e l’aguènt arrapado, l’estremè dins l’arco.

10. En aguènt espera sèt àutri jour, bandiguè mai de l’arco uno couloumbo.

11. E aquelo venguè à-n-éu lou vèspre, en pourtant à soun bè un brout d’óulivié que verdejavo. Nouè coumprenguè dounc que sus la terro lis aigo avien fini.

12. Esperè pamens sèt àutri jour; pièi bandiguè la couloumbo, que retournè plus vers éu.

13. Adounc l’an sièis-cènt-un de l’age de Nouè, lou proumié mes e lou proumié dóu mes, lis aigo s’escoulèron sus la terro; e Nouè, en durbènt la cuberto de l’arco, regardè e veguè qu’èro eissugado la surfàci de la terro.

14. Au segound mes, lou vint-e-sèt dóu mes, la terro fuguè eidracado.

15. E Diéu alor ié parlè à Nouè, en disènt:

16. “Sorte de l’arco, tu ‘mé ta mouié, e ti fiéu, e li mouié de ti fiéu emé tu,

17. E tóuti li bestiàri que soun ermé tu, e touto car, tant aucelino que feruno, coume tout lou grouün que se rebalo sus terro, largo-lèi emé tu, e rintras sus la terro: agués de crèis e coungreias sus terro.”

18. Nouè sourtiguè dounc, emé si fiéu, sa mouié, e li mouié de si fiéu em’ éu.

19. E tóuti lis animau, tout lou bestiau, tout lou grouün que se rebalo sus terro, meno pèr meno, sourtiguèron de l’arco.

20. Nouè bastiguè pièi un autar au Segnour, e prenènt de tout bestiàrie de tout aucèu pur, óufriguè d’ouloucauste sus l’autar.

21. E la bono sentour au Segnour n’agradè, e lou Segnour diguè: “Maudirai jamai plus la terro pèr l’encauso dis ome, car de l’ome lou sèns e l’esperit de l’ome soun,de-jouinesso, aclin vers lou mau: picarai dounc plus jamai sus touto amo vivènto coume ai fa.

22. E tant que mounde sara mounde, la semenço e la meissoun, la fresquiero e la calour, l’estiéu e l’ivèr, lou jour e la niue, n’auran plus ges de pauso.”




.

mardi 20 mars 2012

Peireto Berengier : Lis Armana

.



Lis Armana

Couneissèn tóuti l’Armana Prouvençau. Pèr nautre, es L’ARMANA, l’armana pèr eicelènci. Pamens, LIS armana soun noumbrous, an uno istòri e cadun soun identita. An d’aiours proun de cousin emé lis agenda, semanié, cartabèu e, en francés, lis ancian « athénées » e « bouquets », nòsti flourilège.


Dins soun TDF, Mistral douno pèr definicioun « almanach » e apound « v. calendié ». Parlo tambèn d’ome estrange, maniacle, etc. Cito pièi diferènts armana dialeitau. Douno li mot de la famiho : armanacaire, armanacarié (scènci de l’armana), armanachoun, armanaqueja (espeluca menimousamen). Tout acò, que i’a pas de mot en francés pèr dire parié, fau tout esplica.

Li citacioun soun plasènto : « messourguié coume un armana », « es lou plus pichot sant de l’armana », « quand sias vièi, sias plen d’armana » (de doulour), « dèu avé un bèu paquet d’armana » (de printèms).

L’istòri dis armana remounto liuen dins lou tèms e s’ameritarié touto uno tèsi. Lou CIRDOC de Besiés es d’aiours à travaia aqui subre. I’avié d’armana ancian, encò nostre, avian pèr eisèmple : « Lou Rabaiaire », n’i’avié peréu en francés e un pau dins tóuti li regioun. Se lis « athénées » e àutri « bouquet » èron pulèu saberu, lis armana se voulien tóuti poupulàri. Ero sa marco.



Sabèn coume, tre 1854 e la foundacioun dóu Felibrige, Mistral e li primadié decidèron de founda l’« Armana Prouvençau » que lou proumié pareiguè en 1855. Esplicon dins lou proumié soun idèio, sa toco e coume volon fissa la grafìo. Mistral e Roumanille s’achinissien à recampa e courregi. Ié falié empura la voio di pouèto e dis escrivan de tout péu (dins lou proumié i’a pas que 12 coulabouraire) e plega si tèste i nouvèlli normo ourtougrafico. Un travai de beneditin que faguèron tout de long de sa vido e que lis armanacaire d’après countunièron. E i’a toujour de voulountàri afouga pèr se counsacra à-n-aquelo toco.

Sabèn que, dins l’idèio de Mistral e de si coumpan, la toco d’aquel armana èro de touca lou pople e la cuberto lou dis bèn que dèu « pourta soulas e joio au pople dóu Miejour ». Anavo dins tóuti li mas e bastido de l’encountrado, dins li fougau li mai poupulàri. Tirèron à 15000 eisemplàri e l’armana faguè grando pèr la Reneissènço. Dins lou TDF, Mistral nous dis qu’èro « un recuei de literaturo ». En realita, l’A P èro mai qu’acò, èro un vertadier armana, emé lou calendié, li sant, li luno, lis eclisso, li fiero e li roumavage, de prouverbe, tout ço que fai qu’un armana es un armana. En mai de la literaturo se ié poudié legi tambèn li gràndi dato de l’istòri de Prouvènço, li discours di capoulié, l’atualita dóu Felibrige e un mortuorum que nous es bèn precious à l’ouro d’aro. Devèn pas óublida ço que lou fasié lou mai poupulàri : li conte e li cascareleto !


L’« Armana Prouvençau », edita proumié pèr Aubanel pièi pèr Roumanille, poupulàri que poupulàri, ié caupié pamens de grand tèste que fan vuei lou founs de nosto literaturo. Mistral, bèu proumié, ié publiquè talamen tant de tèste que lou Capoulié Devouluy li recampè plus tard dins tres voulume : « Proso d’armana », « Nouvèlli proso d’armana » e « Darriéri proso d’armana ». Roumanille ié publiquè sis oubreto, Pau Arène si conte e Daudet tambèn (ramentaren que li tèste de « La Cabro de moussu Seguin » e « La Miolo dóu Papo » soun escrich en prouvençau de la man de Daudet). Charloun Rieu faguè counèisse si poulìdi cansoun e Leoun de Berluc-Perussis si proso tant bèn escrincelado. Faudrié cita un mouloun d’escrivan coume Batisto Bonnet, Fèlis Gras, li Jouveau, etc.*

Se passan is armana mai recènt, citaren Reinié Jouveau que n’en fuguè lou baile un mié-siècle de tèms e publiquè : conte, pouèmo, receto, cascareleto, discours, etc. Cadun se ramento coume esperavian, cade an, lou conte de Carle Galtier, lou prince de la nouvello, que li recampè pièi dins si recuei à sucès. Cade an peréu, esperavian lou conte dóu majourau Fouque de Touloun, ai-las, acò durè pas proun. Es encaro dins l’Armana que legissian Marìo Mauron, Francés Jouve, Francés Gag, Marcello Drutel, Farfantello e tout plen d’autre que li poudèn pas tóuti cita e voulèn parla que d’aquéli que nous an quita.

Bèn entendu, noste armana cambiè proun de noum ; d’annado aguè un coumpan qu’avié pres lou noum e que ié disian « lou jaune » ; l’armana tradiciounalamen publica pèr lou Felibrige èro alor devengu «Armana di Felibre ». I’aguè encaro quàuqui noum e d’« armana paralèle » mai l’esperit restè e vuei encaro, l’Armana, qu’a retrouba soun noum, fai soun proun pèr resta digne de si davancié. Poudèn que n’en gramacia lis oubrié !


En Prouvènço, l’Armana Prouvençau, se faguè flòri, aguè lèu de fraire coume l’ « Armana de la Pignato » à Touloun, « l’Armana dóu Ventour », « l’Armana marsihés », « Lou Bartavèu », « La decada nissarda » e de desenau d’autre. Dise de fraire, bord que mai o proun, retrouban souvènt li mémi noum dins cadun…

Mai la Prouvènço avié pas l’esclusiveta e lèu pareiguèron : « l’Armagna cevenòu » en 1874, « l’Armanac de Louzero », « l’Armanac Rouergas », « l’Armana cettòri (cetòri)» e d’autre à Bourdèu, en Gascougno : « l’Almanac noubel de l’Ariejo », « l’Armanac dera mountanho », en Roussihoun, etc. N’i’aguè mai de 50 entre 1870 e 1914 ! Tout acò ajudè la reneissènço de la lengo e de la culturo, tout acò empurè lou gavèu dins li diferènt fougau dialeitau e ajudè manteni fin qu’à nautre.

« L’Armanca de Louzero » avié respeli i’a quàuquis annado bonodi Milo-Milou, Emilo Tichet. Es liga à la revisto « Lou Païs » e countugno de parèisse desempièi 1970. « L’Armanac rouergas » fuguè, pendènt de desenau d’annado, publica pèr l’escolo felibrenco « Lou Grelh rouergat ». Vuei, publicon uno revisto e plus d’armana. Dóumage. S’eilà « acò respond plus à la demando », nautre, en Prouvènço, d’armana n’en demandan toujour.


Tèms en tèms e fin qu’aro, se vèi un armana qu’assajo de tourna espeli o un nouvèu que vòu creba l’iòu : « Armana dóu Flourège », « Armana de la Targo », « Armana de la Tour Magno », etc. L’an passa, la revisto dóu Felibrige saludavo la reneissènço de « l’Armagna Cevenòu » is edicioun Aigo-Vivo. Ero pas qu’un fiò de paio bord que lou segound es sourti pèr 2012.

Peireto Berengier


* N’aproufichan pèr vous ramenta que Bernadeto Zunino a recampa tout acò, de 1855 à 2004, dins 7 cartabèu publica pèr lis edicioun Aigo-vivo. Un vuechen cartabèu es counsacra à l’Armana de la Pignato.

Aigo-Vivo : ive.gourgaud@orange.fr



.

vendredi 16 mars 2012

Lou journalet dóu Pont de Garanço : N° 2 - Mars de 2011

.



Tros de Lou journalet dóu Pont de Garanço : N° 2 - Mars de 2011





Lou Viset e sa Viseto


« Mounte es lou Viset ? Amé sa Viseto ». Aquèli dous èstre s'èron jamai quita. Se couneissien dempièi sa plus jouino enfanço bord que vivien dins lou meme vilage de Vedeno e qu'èron cousin german. Se maridèron meme : Es alor que nasquè ma Grand, Aurelio. Vivien carriero dou « Poulit Camp » jusqu'à coustat de l'oustau di Magnan. Perèu, quouro moun Grand venié tout jouine encò sa sorre, Aurelio l'arremarcavo e se n'en seguiguè quàuquis annado mai tard soun maridage e la neissenço de ma maire Janetoun.

Lou Viset e sa Viseto anèron viéure encò sa fiho au quartié dou Chivau Blanc dins l'oustau que n'eiretèron : Viset èro counsierge en Aguio e Viseto s'oucupavo de l'oustau e fasié de courdurage. Moun Grand reguignavo à chasque cop que pourgissié un plat pèr lou dina e que l'acoumpagnavo d'aquèli mot :
« Fau que n'en resto pèr aniue! ».

Viset èro un ome doucile : fasié tout ço que sa femo ié demandavo. Mai ai!las ! un jour venguè la separacioun e Viset fuguè tout destimbourla. A nounanto an, si vido s'èron entremesclado e se soustenien l'un l'autre ; lou que demoro es alor desempara.
Un mes après aquesto desparicioun crudelo, un sèr, Viset se virè vers sa Janetoun en ié disènt « Fai-me uno poutouno bello! » e Janetoun que l'amavo forço soun Viset, se leissè poutouneja. Partiguè alor se jaire dins la chambro dóu bas qu'es aro moun burèu.

L'endeman matin, Janetoun fuguè souspreso de pas vèire veni soun Grand ; anè pica à la porto de sa chambro ; deguno respounso ! Durbiguè. La fre la sousprenguè : La fenestro e li contro-vènt èron dubert. S'entournè lèu dins la cousino un pau esfraiado quouro s'ausiguè pica tres cop sus la porto de l'oustau. Moun Grand anè durbi. « Dardar » èro aqui tout despoutenta: « Marcèu, lou Viset s'es jita dins la Sorgo e soun cors es sus l’escampadou! »

La desparicioun de sa femo èro estado trop crudelo. Chasco minuto èro devengudo uno eternita de souleso e de tristesso. « Viset, vai-t'en querre de poumo d'amour au jardin! » vo « Viset, vai ié dire qu'es l'ouro de manja! » e Viset óubeïssié. Aco l'óucupavo e dounavo un sèns à sa vido : Aro que sa retirado èro bèn avançado, la mendro ajudo pourgido à sa femo la fasié emé plasé e lou reviscoulavo. Participavo ansin à la vido de l’oustau ; èro pas soulamen un pioun que se desplaçavo d’uno cadiero à l’autro e que sarié lèu devengu uno gèino. Mai aro, plus rèn. Avié perdu si marco : Pèr èu, lou soulèu esbrihaudarié plus jamai ; èro devengu inutile. Perèu, avié pres sa decisioun ; aqueste sèr, après uno escourregudo de dous kiloumetre, sènso esitacioun avié encamba la parabando e s’èro abandouna dins lou riéu au crid de « Me vaqui, ma Viseto! »

Michèu


*+*+*+*




Vedeno avié si bugadiero


Vedeno avié dous lavadou : Lou pichot sus la calado dóu Chivau Blanc e l’autre sus la grand plaço di pichot pont qu’èro lou mai grand. Chasque jour, se ié vesié forço bugadiero de tóuti lis age. Fasien bugado mai óublidavon pas de barjaca. Aqui, tout se sabié : li neissenço, li bòni e li marrìdi nouvello.
N’avié uno que ié demouravo enjusqu’à miejo ouro. Quouro s’entournavo, s’arrestavo bèn souvènt à l’oustau pèr se pausa e prene lou café. Reviscoulado, s’enanavo alor amé sa barioto coumoulado de linge propre pèr l’ana estèndre sus l’erbo dóu prat.


Jano-Mario


*+*+*+*



Lou pont de garanço, mai qu'es acò ?




Aquelo assouciacioun fugué creado en 1985, à l'iniciativo de quàuqui vedeneso * desirouso de perpetua e promòure la culturo prouvençalo, si tradicioun e sa lengo, la «lengo-nostro ».

Vint e sièis an après, aquelo associacioun countunio d’oubra dins lou percas de la toco que s'èro fissado à la debuto.

La toco proumiero de l 'assouciacioun es d'acampa de persouno que perseguisson lou meme ideau e afourtisson nost'identita prouvençalo, valourison nosto culturo, tout acò dins un esperit amistous e couviviau.

Tout de long de l'annado, un cous de lengo prouvençalo es douna chasque semano pèr li sòci que lou souvèton ; aquest cous es anima pèr lou president de l'assouciacioun, e perèu dins mant uno escolo primàri.

L'assouciacioun ourganiso, dous o très cop l'an, de sourtido-vesito de rode diferènt, chausi pèr soun interès istouri, touristi e culturau.
De repas e matinado recreativo dins l'esperit de la culturo prouvençalo soun perèu ourganisa, emé de tiatro, de cantadis, espousicioun, charadisso, etc..

Despièi aquest'an, avèn crea lou Journalet, pichot recuei de tèste redegi en lengo prouvençalo pèr li que participon au cous, evoucant de pajo de l'istòri de Vedeno, o encaro tratant d'àutri sujèt, à la chausido de chascun. La toco d'aquèu journalet, en mai de l'eisercice linguisti, es de crea de liame demié li sòci e lis abitant dóu vilage.

Se n'en voulès assaupre un pau mai sus nosto assouciacioun, nous poudès escriéure e douna vost'adrèisso eleitrounico o voste numerò de telefouno sus lou « blog » de Marsyas 2, que lou trasmetra à la secretàri, Michello, que vous respoundra.


* vèire lou numero 1 dóu Journalet


.

.