dimanche 30 janvier 2011

Peut-on se souvenir de Céline : NON !!!

.





Louis Ferdinand Céline pendant l'occup' écrivit :

"Zone sud, zone peuplée de bâtards méditerranéens, de narbonoïdes dégénérés, de nervis, de félibres gâteux, parasites arabiques que la France aurait tout intérêt à passer par dessus bord; Au dessous de la Loire, rien que pourriture, fainéantise, infects métissages négrifiés. 1942"

Céline, déjà en 1938, il avait la haine large :

- "La partie non celtique de la France cause et pontifie. Elle donne au pays ses ministres, ses vénérables, ses congressistes hyper-sonores. C’est la partie vinasseuse de la République, la Méridionale, profiteuse, resquilleuse, politique, éloquente, creuse. " Louis-Ferdinand Céline, L’Ecole des cadavres 1938 -


Après de telles ignominies, devons nous encore nous souvenir de quoi que cela soit à son égard ???
Nous ne parlerons ici que de la haine & du mépris que vomissait cette individu, qui n'est pas du règne de l'espèce humaine :

Vergougna eternala a-n-el !


Sèrgi Goudard

.

vendredi 28 janvier 2011

Marquis de Lafare-Alais : L’ ANJOUNET PAÏSAN - 1817

.

Un extrait de l'Armagna Cevenou 2011 - produit par notre ami Ive Gourgaud

0+0+0



L’ ANJOUNET PAÏSAN


Dor, anjounet, plugo tas pauperleto,
Din tous pantai veiras lou Paradi :
Aqui, toujour, de bouquet de viuleto,
De coutelo, d’uiet, troubaras espandi.

Te dreveiant su nosto pauro tèro,
Noun troubaras que làgui e que dòu ;
Iuèn dau peïs, iuèn de ta pauro mèro,
De ta susou faras beure lou sòu !

En quitant lou maiòu, te fòu suvi l’escolo,
Su de gros libre badaia :
Lou tem, que presque toujour volo,
Per lou paure escouliè semblo panardeja !

Quites à la fi ta galèro,
Coumo un jouine gaiet cantes cacalaca...
Mè vejaici la fanfaro de guèro :
Dau niset peiroulau te foudra davala.

Revendras faire uno nisado
Que te pesara su lous bras,
E per embouca la clouchado,
Lou sang e l’aigo susaras !

Pièi vendras vièl ! Acò sera lou pire :
À gros revès su tus veiras plòure lou mau !
Alor redu, pecaire !, au bon Diu pouras dire :
Dau cièl de mous pantai, douvri-me lou pourtau !



(Marquis de Lafare-Alais, 1817)



0+0+0

(Aqueste pouemo es tira de l'Armagna Cevenou 2011 - per lou croumpa, costo 5 Euro franco per chèque A L'ORDRE DE: Yves Gourgaud, 56 av du 8 mai, 30520 St Martin de Valgalgues)

.

mercredi 26 janvier 2011

P. Azéma : NIÇA-CAP-DE-PROUVENÇA - Jun 1927

.


La langue nissarte vue par un Montpellièrain Peire Azéma, ce dernier fut longtemps un des critique "sociaux" des aspects des langues du Midi de la France... Dans la droite lignée de De RICARD, il fut de cette frange extrème du félibrige de l'entre deux guerre qui se fourvoya dans l'occitanisme d'après 1945 ???
Individu douteux que ce Peire Azéma, auquel il faut tout de même donner la parôle pour avoir sa vision des choses & surtout ... comprendre l'état actuel de certaines choses
à Montpellier !!


0+0+0





NIÇA-CAP-DE-PROUVENÇA

Aime tant vous hou dire davans qu'anés pus liont: legirés dins aqueste Gal (journal Montpelliérain) un poulit conte de Jousè Giordan, qu'es escrich en bona lenga niçarda. Ai ben dich: lou legirés, de bout en cima, sans n'en pèrdre un mot, e vous 'n regalarés. Serés mèma, belèu, un pauc estounats de legi tant aisidament lou niçard, e de troubà 'n el un goustous dialète de nosta Lenga d'Oc, e noun pas un patouès italian, couma disoun encara quauques sot-miòus.

Car n'i a quauques-uns qu’hou disoun, e fossa qu'hou repètoun. Es una de las milanta cràcas enventadas pèr de journalistas aparisenquits que n'en saboun pas mai; es un das noumbrouses esemples dau pastroulhage de noste ime naciounal pèr la mecanica centralisaira.

Contra aquela legenda, que serviguèt longtems, delai las Alpas, la causa de quauques irredentistas antifranceses, s'auboura la paraula de Cavour. Lou foundatou de l'unitat italiana recounouissiè que lou lengage niçard a pas qu'una analougia lionta emé l'italian; es à quicon proche lou de Marselha, de Touloun, de Grassa.

Ajustaren, nautres, qu’emé l'a de sas finalas femininas, baila belèu encara mai d'èr au parlà de Mount-Peliè. Sembla, antau qu'hou escriviè noste mèstre e amic l'Escoutaire, nosta lenga clapassièira se s'amusava un jour à se pimpà emé quaucas beloias italianas. Quaucas beloias, e pas mai: l'abilhage e lou cor restoun purament miejournaus. La parladura que brusis en riba de Paioun atestis la veritat istourica dau vièl noum tradiciounal: Niça-Cap-de-Prouvença.

Antau lou patrioutisme prigound de las prouvincias courregis lou patrioutisme esbroufaire des arlandiès de Paris; antau, maugrat lous pichots esprits, porta temouniage pèr la granda França.

Louvis XII dessoublidava las rancuras dau duq d'Ourleans; la Lenga d'oc, rèina tamben, venja pas las escornas fachas au patouès...


Jun 1927




.

lundi 24 janvier 2011

J.-L. ALIBERT : MARCEL LOU COUMPAGNOU

.



MARCEL LOU COUMPAGNOU

Scèno de l'Aigat de 1861
AOUTUR J.-L. ALIBERT, de Rococourbo,
Courounat à Beziers en 1859 per un aoutre pouème patés,
LA FOUN DE SILOE
Prex d'aqueste : 25 c.
SE BEND, AL BENEFICI DAS OUBRIÉS,
A CO DE M. MOUNTPELLIER, Marxand de libres à Castros
E de toutes lous aoutres libraris dal departoment.
____________
1863





ABANT-PREPAOUS.
_________________



Dempèi qu'aquelo guerro d'Ameriquo nous fa fiala de tant missant coutou, cadun s'arrengo coumo pot per empaxa l'oubrié sans trabal et sans pa d'ana à l'hespital. Pertout de bals, de souscriptious, de quistos e de cabalcados. Yéou que n'èi pas de xabal per fa la galoupado, ni de saloun per fa dansa, ni fosso mounedo per ne croumpa, e que, pas mens, bouldrio, coumo lous aoutres, fa quicon per l'oubrié, me soui més à rima, en patés del païs, uno historio pla bertadièiro que s'es passado dins l'endrex, à dous passes d'aici, l'an de gracio 1861.
M'escusarez se l'èi meso en lettro de molle ; ne baillo pas la peno; mès èi pensat que l'oubrié que la lexirio, belèou per un moument doublidario sa fan, et que lou rixe, en la croumpent, fario uno bouno obro.
Es pla sigur qu'un franciman aourio tirat millou partit d'un suxet coumo aquel ; mès qué boulez, cadun fa coumo pot et douno ço que a.

Aici dounc moun ouffrendo.




L'AOUTOUNO

Eren, sans nou'n maina, su la fi de l'aoutouno.
L'annado, pes camis, xittabo sa courouno,
Coumo quand lou proudigue escampillo soun or.
Sans flous et sans berduro, oh ! qu'es tristo l'annado !
Una rèino descourounado
Fario mas mait de mal-de-cor.
Alaro tout languis. La paouro boulatiso
Que se plai tant aici dins la sasou qu'aniso,
Aro que trobo pas ni berp, ni mouscaillou,
S'en ba cerca pu lèu un abric et la bido,
Uno taulo millou serbido,
L'oumbro d'un aoutre bouscaillou.
Cado malaout alaro es un lun que s'atudo ;
Cado feillo que toumbo, un' amo que se mudo ;
Cado cop de campano, un eternal adiou.
Oh ! qu'es tristo l'annado à la fi de l'aoutouno
Quand y a pas pus dins sa courouno
Res dal printemps, res de l'estiou !
Aici Touxants que s'acamino,
Touxants ammé sa tristo mino,
Ammé sous lançoulats de nèou.
Oh ! que Touxants, al temps que tiro,
Pel paoure mounde sans retiro,
Aquest' annado arribo lèou !
Qu'arribo biste aquest' annado,
Per uno béouso abandounado,
Touxants ammé sous marriments !
Se bese soulo, sans demoro,
A la beillo d'èsse deforo
Dins quinze xouns, ni mait, ni mens !
Aco disio, touto plourouso
La paouro béouso, malhurouso
En pensent al terme fatal.
Me caldra dounc quita l'oustal ount soui nascudo
Et yé bese, à ma plaço, un creancier brutal !
Me caldra dounc ouan, coum'uno amo perdudo,
Ana de porto en porto et d'oustal en oustal !
O Marcel, ô moun fil, tu tabé m'abandounos,
Tu que debios tourna su la fi de l'estiou !
Ah ! te figuros pas lou xagrin que me dounos,
Sans sabé se sios mort, sans sabé se sios biou.






LOU DEPART


Marcel èro partit per fa soun tour de Franço,
A l'axe de quinze ans, fier, escarrabillat,
Quand èro, lou dimenxe, en besto d'ourdounanço,
Cadun, en lou bexent, disio : qu'es pla taillat !
Qun doumaxe, disiou las fillos dal bilaxe
A la beillo, lou ser, en remenent lou fus :
Disou que Marcelin nous quitto ; qun doumaxe !
Se tourno, pla sigur, couneira pas digus.
Et caduno, de l'èl, guignabo la Mario.
Mario, dins soun trouble et dins soun embarras,
Tristo, la paouro fillo, al founds de la boutio
Tenio toumbat lou fus et lou troubabo pas.
Marcel èro partit. Touto aquelo xouinesso
Que fasio d'aoutres cops soun ourgul, soun bounhur
D'habita la campagno, et xoust la tèlo espesso
Sentissio pantaissa la beno d'un sang pur,
Touto aquelo xouinesso alerto, pouderouso,
Oh ! la cerqués pas pus ount èro d'aoutres cops.
A quittat lou brisaout, a cargado la blouso,
S'es faito bilandreso, un fumarel as pots.
Dissipén, dissipén lou moudeste heritaxe
Amassout soout per soout, à forço de susou ;
Et pus tard, l'hespital sera nostre partaxe,
Quand arribe la febre ou la morto sasou.
En esperant, pus de famillo.
Se la famillo es un tresor,
Aco's un or que s'escampillo
Et fa pas pus battre lou cor.
M'engani : lou cor bat encaro
Dins la pouitrino de qualqu'un,
Marcel à tourna se preparo
Et ne fara menti mait d'un.
Marcel a bist la Franço entièiro,
Lyoun, Paris, tout à-pertièiro;
Quatre ans a batut lou pabat,
Et res enloc n'a pougut traire
L'imaxe de sa bouno maire
Dal founds del cor ount es grabat.
Aco's per elo que, mainaxe,
A l'escolo de soun bilaxe
Abiou touxoun lou prex d'hounou.
Per elo, brabant la mitraillo,
Aourio cercat uno medaillo
Drex à la bouco d'un canou.
Et malgrat tout aco, tristo, touto plourouso,
En bexen arriba Touxants, terme fatal,
La paouro béouso malhurouso
Repetabo dins soun oustal :
O Marcel, ô moun fil, tu tabé m'abandounos,
Tu que debios tourna su la fi de l'estiou !
Ah ! te figuros pas lou xagrin que me dounos,
Sans sabé se sios mort, sans sabé se sios biou !


Transcription & idée de publication : Alan Broc ( janvier 2011)

OURTOUGRÀFIO

Ei gardat l’ourtougràfio d’ourigino per lei letros, pas peis accents grafiques. Èi sounque suprimats de "é" e de "ï" trop inutils deïn de mots coumo : "béni, espéra","aïci"....

LENGO

Coumo la qualitat de voucabulàri es excepciounalo me sèi permés atabé de redreissa dous francismes:
- èi escrit "natural" ounde i avio escrit "naturel"
- èi escrit " boux" e "millo bouses" onde i avio "bouès" e "millo boises"
Lou x represinto eici la letro j, g, de cops la letro ch, e se prounoùncio /ts/ dien lou parla de Rococourbo (al nord èst de Castros)


.

samedi 22 janvier 2011

Peireto Berengier : Mentalitat

.





Mentalitat

Sabèn despièi de tèms que l’Espagno es un estat federatiéu e que tout lou mounde i’a pas li mémis idèio. Sarié que nòsti vesin catalan que luchon de longo pèr apara soun identita e sa lengo que Madrid ié voudrié vèire abandouna, vuei sabèn que i’a mai qu’acò.

La lengo

A-n-aquéu prepaus, fau remarca que li causo van pas miés emé lou Tribunau amenistratiéu de Madrid que rebutè, i’a quàuqui mes, lou nouvel Estatut de Catalougno que recounèis lou catalan coume « lengo propro » de Catalougno e asseguro sa preferènci dins l’amenistracioun publico e l’ensignamen. Catalougno es pamens autounomo… D’aiours la direicioun dóu Counsèu de Linguapax (UNESCO) afourtiguè :
  • qu’es uno errour d’apichouti l’estat legau de la lengo catalano que finira pèr disparèisse davans lou castihan apara pèr tóuti li dispousicioun juridico,
  • que l’Estat espagnòu que semblavo un moudèle de prouteicioun de la diversita lenguistico rintro dins lou group dis estat que mantenon uno ierarquìo di lengo e ajudon à sa disparicioun,
  • que la soucieta catalano que vivié, pàsi, lou proucessus de recuperacioun de sa lengo talamen secutado dóu tèms de la ditaturo, es vuei vitimo d’uno agressioun prouvoucado d’un biais artificiau que vai multiplica li dificulta pèr uno counvivènço lenguistico alor qu’èro un eisèmple internaciounau…



Li biòu

Mai, i’a pas que la lengo que desseparo li Catalan dis Espagnòu. Li biòu se meton au mitan!

Lou Parlamen de Catalougno voutè dins lou meme tèms, à-n-uno grosso majourita, l’enebicioun di courida. Uno bello decisioun fàci la cruauta d’aquéli courso. Mai lou plus bèu es la reacioun di gènt de Madrid. Avèn pouscu vèire e ausi is enfourmacioun de la TV un foutrau de Madrid, enferouni en plen, que tratavo li Catalan de « petites merdes ». Un voucabulàri causi que marco tout d’uno lou nivèu de la discussioun. A Madrid, soun pas touca pèr aquelo decisioun e podon countunia de massacra li biòu coume i’agrado. Alor, de que se mesclon ? Perqué volon-ti empacha li Catalan de faire cala lou massacre au siéu?

Iéu, espère qu’uno causo : que la Franço seguigue Barcilouno e que nòstis areno clantiguèsson plus que di crid de joio di courso de biòu prouvençalo !... E que me parlon pas de tradicioun. La tradicioun es ço que n’en fan lou mounde e pas mai. De mouloun de tradicioun an dispareigu, long di siècle, de mouloun d’autre an espeli. Sarié l’ounour dis ome de cambia aquelo « tradicioun » barbaro e de la ramplaça pèr li courso à la coucardo !

Dins tout, ço que vole faire remarca es la diferènço founso de mentalita entre aquéli dous pople dessepara belèu pèr la lengo mai subre-tout pèr uno vesioun diferènto de la vido e dóu sang e uno voulounta diferènto de faire lou bèn o lou mau. Courajous, li deputat Catalan an vouta contro li courrida qu’uno bono partido de sa poupulacioun, dounc de sis eleitour, voulien pamens garda. Falié sauta lou pas, l’an fa. Is autre, d’agué lou meme courage, pèr li biòu, pèr li lengo e pèr tout lou rèsto…


Peireto Berengier

.

jeudi 20 janvier 2011

Pierre Azéma : LA ROUMANIA E LOU MIEJOUR

.


Une réflexion "Montpellièraine" sur le droit des peuples à parler leurs langues d'origines & contre les états-nations du 19ème !!! Qu'il est loin le temps où l'on réfléchissait encore à Montpellier!



0+0+0




LA ROUMANIA E LOU MIEJOUR


Venès de legi l'article de tèsta (de tèsta, es lou cas d'hou dire, e de cor) que l'amic Leoun Teissier nous manda de l'armada de Verdun. Data e sinnat couma es, aquel article se passa de longs coumentàris. Nous caliè saludà lou gèste de la Roumania, traguent dins l'archimbèla dau Destin lou pes de sa linda e drecha espasa: es bon qu'aquel salut siègue mandat dau front, pèr un felibre que porta l'espalleta d'ouficiè francés. Lou manca de large nous empacha de retraire couma se dèu, e couma s'hou ameritariè, l'istòria ensegnaira de las bonas relaciouns roumano-felibrencas. Noste amic Jùli Veran i a counsacrat, aquestes jours, un article mai que ben doucumentat dins l'Eclair. Es estat un das rares qu'ajoun evoucat aqueles souvenis. Un cop de mai counstatan l'ignourença espessa das journals parisencs, mèma les mieux informés, que sa courta vista despassa pas l'ourisount destrech das grants boulevards. Renouvelen soulament que, quoura lous patriotas de Roumania editèroun, en 1880, l'Album macédo-roumain, la lenga d'oc i èra representada pèr une quinzena de sous milhous pouètas, en tèsta lou pus grand de toutes, de quau publican l'amirable sounet aici-dejouta. La venda d'aquel Album èra destinada à mantène mort-e-fol la lenga e la cultura roumanas dins lous terraires encara soumeses à la lèi brutala das counquistaires estrangès. Car lous Roumans sabièn la vertut miraclousa de la lenga mairala. Lou president Pau Deschanel hou a ben remembrat l'autre jour, à la Cambra das deputats: —...Tu gardais, avec ta langue, le secret de ta force et ton idéal.

Lou moument de la deliéurança se sarra pèr lous Roumans de Transilvania: an sachut la merità.
Granda liçou pèr lous rèis e pèr lous poples, pèr lous poples sustout. Ah! se la sabian coumprene!...
Mès... quand pense que i a pas un cònsou dau Clapàs qu'age agut l'idèia de mandà vers Bucarest una despacha de simpatia! Saique, pèr aqueles Moussus, l'istòria de Mount-Peliè coumença pas qu'au moument que sount mountats à la Canourga.
Nous èren trop pressats; l'autre cop, de dire que digus s'èra pas virat à la Coumuna de Mount-Peliè, pèr mandà daus Bucarest lou salut de la ciéutat de las Fèstas Latinas. Siègue de soun sicap, siègue que quaucun i hou age bufat, noste counsel a fach soun degut: dins sa sesilha dau 19 de setembre, sus la prepausicioun e après un pichot discours de M. lou prumiè cònsou Pezet, a voutat pèr aclamaciouns un message de simpatia au goubèrnament e au pople de Roumania. Lous journals n'an publicat lou tèste, que dis ben ce qu'èra de dire dins la circounstencia.
Abèn citat, i a quinze jours, la paraula dau segne Deschanel sus la lenga, estrument sacrat de la deliéurança. Faguen remarcà qu'èra pas, un mièch-siècle après, qu'un ressoun das verses famouses de Mistral:

...Car, de mourre-bourdoun
qu'un pople toumbe esclau, Se tèn sa lengo, tèn la clau Que di cadeno lou deliéuro.

Pèr aparà sa lenga-maire, lous Roumans de Transilvania an sachut luchà e soufri. E quand un das mai valhents, Lucaciu, seguèt coundannat pèr lous juges-varlets de Francés-Jousè, la vouès de nostes pouètas voulèt jusquas à sa presou pèr ié pourtà l'oumage e lou salut das patriotas de Lengadoc. Lou temouniage n'es escrich dins l’Armanac mount-pelièirenc de 1895, que publiquèt lous pouèmas de Roque-Ferrier e de Carles-Brun.
Citen quauques tercets d'aqueste:

Vièl emperaire au front sacrat,
Ausis! quicon vai s'aubourà
Mai fort que força emperadissa.

Sus toun trone tant ben velhat,
Tremola! que vas trantalhà
Au tustament de la justiça!

Car lou Drech, e mèma avencit,
Es mai pouderous, rèi falit
Que la força amai que lou ferre

Auriès-ti de milanta morts
Punit 'quel arderous esfors,
Voujat lou sang à semaladas,

Lou sang das martirs granariè,
Rèi secutaire, e fruchariè
Dins tas coumbas despaventadas.

Lou Drech, impavourous e siau,
Aubourarà soun cap reinau
Dessus l'Austria e l'Oungaria...

Aqueles verses, escrichs i a mai de vint ans, sembloun-ti pas de ioi? Lous pouètas sount souvent proufètas. L'Astrada drechurièira coumplis soun obra. Lucaciu, lou presouniè de 1895, ièr encara deputat proutestatàri à la Cambra de Buda-Pesth, aurà deman soun sèti à la de Bucarest...

— Couma Wetterlé à la de Paris, pas vrai?
— Aubé! mès, au Palais-Bourboun, Wetterlé aurà-ti lou drech de parlà alsacian?...



Setembre 1916

.

mardi 18 janvier 2011

Nicola Dal Falco : Traslochi

.





Traslochi


Conosco due artisti, un pittore e una pittrice di Amburgo che, qualche anno fa, hanno deciso di sposarsi. Per ambedue è stato il secondo matrimonio, quello della maturità: un gesto d’amore e di reverenza nei confronti del futuro, giunti a quell’età in cui la vita può molto più facilmente prendere che dare.
Loro le hanno chiesto di prendersi la malinconia, stabilendo alcune regole di tenerezza. Tra le cose che li uniscono una mi è parsa così irrazionale da dover essere raccontata.
Prima della caduta del muro di Berlino, Berth abitava in una regione di confine, tagliata fuori dei grandi spostamenti di cose e di persone.
Uno di quei triangoli di terre che sulla carta appaiono circoscritti dalle strade dirette altrove. Quando mi raccontò il fatto, aggiunse che là si era sentita a lungo l’influenza del mondo slavo.
Berth aveva affittato una vecchia casa che risaliva al Settecento, dall’aria solenne e grigia come ce ne sono molte al nord.
Il grigio non era affatto il suo colore, ma un’impressione che si adattava perfettamente al concetto di solenne.
Dal tetto alla stalla, il tempo aveva steso una patina uniforme, un’ombra. La percezione di qualcosa che assomigliasse ad un alone era nettissima.
In realtà, la casa tratteneva la cosiddetta ora blu, il lungo monologo del tramonto che nell’emisfero boreale ha una durata quasi infinita.
Vi era rimasta esposta così tanto che dai muri continuava a liberarsi una luce di grana grossa, attraverso cui il buio prendeva lentamente il sopravvento.
In quella casa, un uomo si era tolto la vita. La morte, che era penetrata subdolamente come un tarlo nelle travi, può essere invocata, attesa, maledetta, ma non si può sostituire, sostituendo la nostra alla sua forza, se non altro per bilanciare l’azione di tutte le forze autodistruttive che proliferano nel mondo.
Suicidarsi, in fondo, è un modo di barare sul nome delle cose.
Scoperto il suicida, i parenti e i vicini fecero ciò che consideravano più urgente: rinsaldare il cerchio protettivo della casa, la sua aura incrinata. E siccome la possibile rovina avanzava dall’interno occorreva espellere il corpo senza provocare buchi nella difesa esterna.
In un certo senso, il paradosso della situazione stava proprio in quell’attacco alle spalle, dal cuore, dalla via meno prevedibile. Il punto di maggiore attrito era costituito dalla porta d’ingresso; contro di questa, infatti, si concentrano gli sforzi di tutto ciò che è estraneo: malattie, fallimenti, invidie, sogni...
Far passare di lì il morto significava abbattere simbolicamente l’architrave e spianare la strada ad altri guai. Non potendo sollevare e rimettere al suo posto l’intera casa, decisero di scavare un passaggio sotto la soglia. Il lavoro, però, venne presto interrotto per la presenza di alcuni grossi sassi. Da quell’apertura avrebbe potuto passare solo la testa.
In mezzo ad un crescendo di preghiere, l’intervento fu eseguito dai due più forti. La testa scivolò via, ma il fardello del corpo dovette seguirla attraverso la porta. È forse per questo che, a distanza di secoli, nella casa avvengono fatti strani e che Berth ne parla malvolentieri.


***



La casa dove Verena si sposta spesso insieme a Berth ha l’Appennino per appoggio e in fondo, nei giorni chiari, un triangolo di mare, un occhio appannato. Ci sono i boschi e a volte la neve, ci sono le nuvole, i torrenti e le montagne allungate sui fianchi.
Le case sono di pietra, squadrata in blocchi così sottili che il muro sembra tessuto e sospeso come un arazzo.
Il restauro segue il ritmo lento, progressivo dei ritorni. Stanze e scale sono raddrizzate e sbiancate. L’abbandono cede poco a poco terreno: vita e malinconia di ragni, sedie spagliate e legna accatastata. Cambia il sapore all’aria e la luce alle finestre.
Anche la presenza del mare, incastrato all’orizzonte, spinge Verena e Berth a nuove, più lunghe partenze per la Liguria. Basta solo intravedere la fine della strada per sentirsi al sicuro.
Per uno strano gioco di specchi che coinvolge passato e presente, anche questa casa contiene un lutto, lo traghetta da un proprietario all’altro. Chi entra deve chiedere permesso, perché abitare è un po’ sapere anche se non siamo più abituati a considerare le case un probabile ossario d’ombre, le dimore preferite dagli spiriti.
Qui, l’ombra è una vampata di luce gialla, venata d'arancio e azzurro che sollevò da terra il bambino, una sera d’autunno o d’inverno, mentre il profumo delle castagne incensava l’aria. Buon odore, quasi pane e morbidi zecchini da sbucciare.
Sembra che l’ombra, lieve come fumo, danzi ancora in un angolo della cucina. Diversi ospiti giurano d'averla vista. Ma il bello è che si muove allegra, in compagnia.



Nicola Dal Falco


.